Toppunt van warrigheid, maar wel leuk.

Ik heb me begin deze week eindelijk eens verdiept in Twitter.

Voor de mensen die niet weten wat Twitter is even een quote van Wikipedia:

Twitter is een internetdienst waarbij gebruikers korte berichtjes publiceren. Door de combinatie van webloggen met instant messaging wordt het soms microblogging genoemd. Twitter is opgericht in oktober 2006 door Obvious Corp, een nieuw bedrijf uit San Francisco.

De basisvraag van de dienst is “Waar ben je nu mee bezig?”. Er zijn ook mensen die vooraf aankondigen dat zij bij een evenement aanwezig zijn en met anderen, al dan niet aanwezig bij het evenement, willen twitteren. Dit creëert een virtuele aanwezigheid.

…

Met Twitter sturen gebruikers tekstberichten, zogenaamde tweets, van maximaal 140 karakters lang via SMS, e-mail, IM, de Twitter-website of via een applicatie zoals Twitterific. Deze tweets worden getoond op de gebruikerspagina en eveneens bij andere gebruikers die hebben opgegeven deze te willen ontvangen. De zender kan de aflevering beperken tot een groep vrienden, maar de default is aflevering bij alle belangstellenden.

De belangstellenden kunnen de tweets ontvangen via de Twitter website, IM, SMS, e-mail, RSS of een applicatie.

Vrij vertaals is het dus eigenlijk een micro-blog, waar je berichtjes ter groote van een SMS kunt plaatsen. Een leuke aanvulling op mijn normale blog, want daar kun je die dingen plaatsen die geen complete blogpost waard zijn, maar wel leuk zijn om te melden.

En waar je dat kan vinden? Op mijn Twitter pagina natuurlijk.

Zoals jullie vast wel weten is Wikipedia een grote online encyclopedie. Nu was mijn verbazing dan ook zeer groot toen ik daarin de volgende entry tegen kwam:

Bas Bosman

Ok, het gaat dan weliswaar niet over mij persoonlijk, maar over een naamgenoot, maar het is toch een erg vreemde gewaarwording om “jezelf” tegen te komen in een encyclopedie.

Hoi hoi,

Al een tijdje niets geschreven. Op de momenten dat ik iets had om over te schrijven had ik geen zin om te schrijven en op de momenten dat ik zin had om te schrijven, had ik niets om over te schrijven.

Maar ik kreeg recentelijk het volgende in mijn mailbox van een bekende:

In dit nieuwe jaar willen we graag jullie aandacht vragen voor een van de belangrijkste plaatsen uit de Keltische cultuur: The Hill of Tara. Deze heuvel is eeuwenlang het spirituele centrum van de Kelten geweest en is dit in veel opzichten nog steeds. Om deze heuvel heen liggen talloze monumenten, sommigen hiervan zijn zelfs duizenden jaren oud!

Dwars door dit gebied wil de Ierse regering nu een snelweg aanleggen. De groep TaraWatch.nl is een actie gestart om dit te stoppen. Door middel van een handtekeningenactie willen ze de Hill of Tara in haar huidige staat voordragen voor de UNESCO werelderfgoed lijst. We willen graag bijdragen aan deze actie, op Keltfest zul je dan ook een replica vinden van het belangrijkste relikwie van deze heuvel: De Lia Fáil (Stone of Destiny). Ook zullen hier mensen aanwezig zijn die je alles kunnen vertellen over deze voor de Kelten zo belangrijke plaats.

Wat je voornemens voor het nieuwe jaar ook mogen zijn, wij willen graag met onze festivals blijven bewijzen dat je ook bewust met de wereld om kunt gaan. Door rekening te houden met milieu, maar ook door zuinig te zijn op de geschiedenis blijft de wereld een prettige plek om in te wonen. Zet je handtekening op http://www.ipetitions.com/petition/savetara/index.html en laat zien dat ook in Nederland mensen het belangrijk vinden dat de Keltische cultuur behouden blijft. Alvast bedankt!

Ik heb het geluk gehad om een paar jaar geleden op de Hill of Tara rond te mogen lopen. Het is een mooi gebied, met een hoop historie, die tot op de dag van vandaag daar nog duidelijk zichtbaar is.

Ik zou het extreem jammer vinden als zo’n belangrijk stuk cultuur van/voor Ierland moet sneuvelen voor een snelweg. Ik hoop dan ook dat jullie net als ik de petitie willen ondertekenen!

Zoals Maaike al schrijft zijn we weer terug in ons koude kikkerlandje. En aangezien ik mezelf, in tegenstelling tot Maaike, afgelopen maandag alweer direct bij de baas mocht melden, nu pas het verhaaltje.

Maar Londen… Het begon allemaal vorige week woensdag toen ik op het station stond te wachten op een Maaike, terwijl de trein al wegreed. En Maaike zat bij haar thuis op mij te wachten, omdat die dacht dat ik haar onderweg op zou halen. Geweldige krommunicatie dus. Gelukkig geen man (of vrouw) overboord en een treintje later konden wij ons melden op Schiphol om ons over die “brede rivier” te laten vliegen.

Aangezien we pas in de loop van de middag bij ons hostel aankwamen de rest van de dag gebruikt om te settelen, wat boodschappen te doen en in een winkeltje alle dingen die ik vergeten was in te pakken te kopen. (Waarvan de adapter van UK naar EU stekkers toch wel de belangrijkste was. )

Donderdag de eerste echte kennismaking met het Londense metronet gehad. Ik kan zeggen dat ze daar in Nederland nog een heleboel van kunnen leren! Metro’s rijden daar vaker, zijn een stuk schoner en je kunt er echt overal in het centrum mee komen. Zo kwamen wij (zoals gepland) op Covent Garden uit de metro. En aangezien een groot deel van de Londense metro een stuk dieper licht dan bijvoorbeeld de Nederlandse metro moet je een aardig eindje naar boven om weer daglicht te kunnen zien. Nu is precies dat station voorzien van liften in plaats van roltrappen, dus wij besloten de trap te nemen, gezien de drukte voor die liften. Conclusie: er zijn diepere stations in Londen, maar het scheelt niet veel. Ik waande me weer even terug in Polen, waar ik zo’n lange trap mocht afdalen, maar dat was in een echte mijn. Dit was “maar” een metrostation.

Maar de reden om naar Covent Garden af te reizen was natuurlijk om te gaan geocachen. Bij dat station begint de cache London Invasion, waarbij we zoekend naar Space Invaders ons, met enkele toeristische en/of lekkere tussenstops, een weg mochten banen door de wijken Covent Garden en Soho. Een erg leuk rondje, waarbij we een hoop leuke en interessante dingen gezien hebben, we toestemming van een groenbeheerder kregen om achter de omheiningen te mogen lopen en we een leuk gesprek gehad hebben met de wijkagent over de daar begraven dichter Hazlitt. Het laatste waypoint had nog wat voeten in de aarde, maar met goed teamwork konden we deze cache tot een goed einde brengen.

De vrijdag werd ingericht als een echt toeristisch dagje, waarbij we alle verplichte (maar wel leuke) toeristische nummertjes de revue hebben laten passeren. Zo begonnen we bij Buckingham Palace, om daar de wisseling van de wacht te zien. Ik kan je zeggen dat het leuk is om ene keer te zien, maar ik het erg vond tegenvallen, gezien de verhalen die ik er van tevoren over gehoord had.

Vervolgens door naar Westminster Abbey, Houses of Parliament (met Big Ben), The London Dungeon (die helaas dicht bleek te zijn, wegens technische problemen), Tower Bridge en de Tower of London. Allemaal aanraders om te gaan bekijken als je zelf eens in die buurt bent. En toen was het al weer tijd voor het avondeten. En waar kun je beter eten dan in een crypte? Dus zo vonden we onszelf opeens in
The Cafe In The Crypt, waar we goedkoop en erg lekker gegeten hebben.

De avond stond weer in het teken van het geocachen. Ons oog was namelijk gevallen op een serie caches over Jack the Ripper. In de beschrijving van die cache stond dat als je echt op wilde gaan in het verhaal en de sfeer wilde proeven, dat je deze dan het beste na zonsondergang kon doen. Ook stond er bij dat je niet echt bang uitgevallen moet zijn. Aangezien dat als een leuke uitdaging klonk, moesten wij hem dus na zonsondergang doen. Dat hebben we geweten… Ik heb gedurende mijn leven door heel wat slechte buurten gewandeld, maar deze staat toch wel erg hoog in dat lijstje. Maar het doet inderdaad wonderen voor je inlevingsvermogen. Elke keer als Maaike weer een bloederig (echt haar ding ) stukje uit de cachebeschrijving voorlas had je de neiging om over je schouder te kijken, alsof Jack himself opeens achter je kon staan.

En toen was het al weer zaterdag. We begonnen de dag met het bezoeken van wat “speciale” metrostations, zoals Angel, waar de langste roltrap uit het Londense metrostelsel te vinden is. Daarna wilden we eigenlijk naar Hampstead, wat het diepste station zou zijn. Helaas was dat station wegens werkzaamheden niet bereikbaar. Dus nog een reden om ooit nog een keertje terug te moeten naar Londen.

Daarna door naar St Paul’s Cathedral, welke ik persoonlijk een stuk mooier vind als Westminster Abbey, om vervolgens weer eens een paar geocaches te gaan doen. Dit keer hadden we ons oog laten vallen op een serie over Sherlock Holmes. Zo kwamen we dus lang 221b Baker Street, Scotland Yard en vele andere locaties, bekend uit de verhalen. Om uiteindelijk in hetzelfde park uit te komen als donderdag.

Maar daarna moesten we ons toch terug haasten naar het hostel, want voor iets later op de avond stond het 20 jarig jubileum concert van The Levellers. Aangezien Maaike daar echter al alles over heeft verteld, mag je de details daarover op haar blogje gaan lezen.

En toen was het helaas alweer zondag. De dag dat we terug moesten naar ons koude kikkerlandje. Op het vliegveld nog even snel een cache meegepikt, alvorens ons in de onchristelijk lange rij voor de incheck balie van EasyJet te voegen. Even een visueel plaatje schetsen: Denk 60 balies, waarvan er 3 open zijn. Die balies moeten mensen inchecken voor 4 vluchten en er staat ruim 200 man in de rij. Niet echt leuk… Maar toen we ons door die rij gewerkt hadden ging alles lekker voorspoedig en zaten we zo in het vliegtuig. Het was daarna goed te merken dat we weer in Nederland waren, doordat we in de stromende regen het vliegtuig mochten verlaten…

Zo… Dat was het reisverslagje Londen. Voor de mensen die de rest van de foto’s willen zien, ze komen online, maar gezien mijn luiheid weet ik nog niet wanneer. Mocht je ze eerder willen zien, ik ben omkoopbaar met voedsel. (Ter illustratie, de grote hoeveelheid Cadbury chocolade repen die ik meegenomen had, waren in de loop van maandag al op.)

Neem iemand met veel te veel vrije tijd, goede muziek en een geweldige jeugdherinnering en je krijgt onderstaande filmpje. Erg grappig om weer eens te zien…

Mat dank aan Matt

Tijdens het surfen kwam ik vandaag deze link tegen:
The Most Significant SF & Fantasy Books of the Last 50 Years, 1953-2002

Aangezien ik een groot fan ben van zowel sci-fi als fantasy was ik dus erg benieuwd hoeveel van deze boeken ik zou hebben of zou hebben gelezen. Van de 50 heb ik er echter “maar” 9 gelezen. Dat viel me dus nogal tegen. Ok, het is een Amerikaans lijstje en ik heb wel de top 3 gelezen, maar toch…

De boeken van het lijstje die ik gelezen heb:

• 1. The Lord of the Rings, J.R.R. Tolkien
• 2. The Foundation Trilogy, Isaac Asimov
• 3. Dune, Frank Herbert
• 9. The Mists of Avalon, Marion Zimmer Bradley
• 13. The Caves of Steel, Isaac Asimov
• 16. The Colour of Magic, Terry Pratchett
• 26. Harry Potter and the Philosopher’s Stone, J.K. Rowling
• 27. The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, Douglas Adams
• 41. The Silmarillion, J.R.R. Tolkien

Misschien moet ik toch maar eens mijn verlanglijstje uitbreiden met een aantal van die boeken, want blijkbaar vind “men” dit de crème de la crème. Al heb ik zelf wel wat boeken die ik ook op de lijst verwacht zou hebben.

Dus mijn vraag aan jullie. Welke van die boeken hebben jullie gelezen, wat vond je ervan en welke missen volgens jullie op die lijst?

Nooit geweten dat we hier in Nederland in de 16e eeuw scheepswrakken bouwden?

Nederlands blijft lastig.

Ik kwam onderstaand filmpje tegen over atheïsme. Het is een betoog door Richard Dawkins over de noodzaak voor atheïsten om meer van zich te laten horen. Nu ben ik zelf meer een agnost als een atheïst, maar ik kan me wel vinden in een hoop van zijn argumenten.

Dus voor iedereen die zijn vraagtekens zet bij creationisme (of juist niet) raad ik aan om het filmpje te kijken. Het is in het Engels en duurt ongeveer 30 minuten, maar ik vond het de moeite waard.

Met dank aan Rodrigo B de Oliveira voor de link.