Je kent het wel zo’n cliche scene uit een film waar iemand in blinde paniek in het midden van de nacht door een maisveld heen rent, achtervolgt door iets heel engs, met alleen een zaklamp bij zich. Nou heb ik dat dus ook eens in het echte leven mogen doen. Minus de enge achtervolger en de blinde paniek natuurlijk. 
Maar ik zal even terugspoelen naar het begin, dat maakt het verhaal wat makkelijker te volgen.
Afgelopen zaterdag was het weer de Europese Nacht van de Vleermuis. Op zich niet heel wereldschokkend, maar nu is er een Belgische geocacher, opererend onder de toepasselijke naam The Bat, die net als vorig jaar op die nacht een geocaching event organiseerde, genaam The Night of the Bat.
Dus daar sta je dan op een zaterdagavond 20:00 op een parkeerplaats in de buurt van Antwerpen, tussen nog zo’n 150 geocachers. Na een korte toespraak (Belgisch blijft een grappige taal) kon ik op pad met mijn cachebeschrijving om de eerste cache te gaan zoeken (alsmede de locatie van het echte event). Tijdens die cache wederom geleerd dat TomTom niet altijd even slim is. De snelweg mag dan misschien wel de dichtstbijzijnde weg bij een punt zijn, maar om daar nou te gaan stoppen. Maar ondanks wat omrijden toch gevonden.
Op de eventlocatie aangekomen begon het echte werk. Na een drankje aangesloten bij Goedweerloper, Prunie, Redlite en Dlesy om samen wat nieuwe caches te gaan doen. Er waren ten slotte ruim 15 nieuwe caches uitgezet speciaal voor dit event. Dus op pad naar de eerste Only possible in the dark. Een cache met een leuk addertje onder het gras, die ons nog een hoop hoofdbrekers gekost heeft. Maar nadat we hem gevonden hadden moesten we terug naar de auto en natuurlijk wil je dan de kortste route lopen. Laat er nou net een maisveld tussen ons en de auto liggen, dus wat doe je dan? Dwars er doorheen natuurlijk. Dus zo loop je midden in de nacht, met een redelijk hoog tempo, met alleen een zaklamp door een maisveld. Ik kan je vertellen dat dat best een vreemde gewaarwording is. Ook kan ik je vertellen dat als je midden in de nacht droog een maisveld in loopt, dat je door de dauw/rijp (wat is eigenlijk het verschil daartussen?) drijfnat er weer uit komt.
Gedurende de rest van de avond en weekend nog een aantal andere caches gedaan, maar ik vond mijn maisveld ervaring zo indrukwekkend dat ik die met jullie wilde delen.
Maar nu ga ik een bed opzoeken. Morgen vlieg ik naar Malta, dus relatief vroeg op.
28 augustus 2007
Ik ben weer terug in het land, dus tijd om wat foto’s online te gooien.
Er staan foto’s van het event, een middagje cachen in Polen en een bezoekje aan Berlijn tussen.
Klik hier voor de foto’s.
14 augustus 2007
Afgelopen weekend was weer eens een weekend in het teken van het Geocachen.
Ik had vorige week een mailtje van Ketila, of ik zin had om zaterdag met haar en Ebbie te gaan cachen in de omgeving van Hoorn. Nu heb ik in de directe omgeving van Hoorn de meeste caches al gedaan, maar iets meer richting Enkhuizen waren er nog een paar die ik nog niet had gedaan. Gelukkig vonden ze het geen probleem om het geheel iets oosterlijker te doen, dus konden we er een gezellig dagje van gaan maken met z’n drieën.
Dus zaterdag werd er rond 08:00 verzameld bij de parkeerplaats voor Egboetswater, wat incidenteel ook de parkeerplaats is van Sheep, dus dat kwam weer mooi uit. Iedereen was netjes op tijd, dus we konden gelijk op pad. Al was pad hier wel een erg duur woord, aangezien er door de recente regen meer door de modder/gras gesopt werd dan over een “pad”. Hier kwamen gelukkig de voordelen van kisten en een geduldige wasmachine goed van pas.
Tijdens het zoeken van de cache bleek dat we wat rekenfoutjes gemaakt hadden. Gelukkig was de “ongeveer” cache locatie duidelijk zichtbaar vanaf waar wij uitkwamen, dus na even correctief terugrekenen kwamen wij ook opeens op die coordinaten uit. Dus even allemaal loggen en het TB (Travel Bug) uitwisselcircus afhandelen alvorens we op weg kunnen naar Sheep. Dit is een zogenaamde traditional, dus gewoon linea-recta op de cache afwandelen. Al was dat hier meer over de paadjes zigzaggen en hoppen dat je niet te diep wegzakt in de blubber. Onderweg werden we wel de hele tijd schaapachtig aangekeken door een kudde schaapjes aan de overkant (vreemd gedrag voor schapen….. 
), wat wel verklaard waarom deze cache zo heet. Na ook deze cache gelogt te hebben konden we weer terugglibberen naar de auto.
Bij de auto aangekomen besloten we om met een auto (die van Ebbie) verder te gaan naar de volgende cache. (Uit gezelligheid, millieu was een bijkomend voordeel) Dus op pad naar Gat in de Dijk,The Return. Deze cache begint bij Medemblik in de buurt en er wordt geadviseerd om hem met de fiets of met de auto te doen, dus we wisten dat hij minimaal 5 kilometer lang zou zijn. Hij bleek echter veel langer te zijn, aangezien we uiteindelijk vlak bij Den Oever uitkwamen. Met de auto prima te doen, maar op de fiets relatief lang en langs een voor de fiets ook niet echt boeiende route. Het eindpunt was echter wel weer een mooi stukje landschap, waar de cache zich snel liet vinden. Aangezien de volgende cache die we geplanned hadden in de buurt van Enkhuizen lag, konden we wel dat hele stuk ook weer terug rijden.
Dat terugrijden had wel een voordeel, omdat de cache Checkpoint Charlie (rev 3) ter sprake kwam. Deze cache erger ik me al een tijdje aan omdat je daarvoor een aantal coördinaten van het Bessel stelsel om moet zetten naar het voor geocachen gebruikelijke WGS84 (World Geodetic System 84). Helaas heb ik niets wat ook maar iets van Bessel snapt. De GPS (Global Positioning System) van Ebbie bleek dit echter wel te snappen. Onder zachte dwang werd deze cache dan ook door mij op de agenda gezet. Maar eerst stond nog even Uiterste 1 op het programma. Deze heb ik tijden geleden al gedaan, samen met Maaike, maar aangezien zowel Ketila als Ebbie hem nog niet gevonden hadden, stopten we er toch even.
Vanaf daar dan toch eindelijk door naar Checkpoint Charlie. Deze cache ligt vlak bij het restaurantje, halverwege de Lelydijk. En nu zul je altijd zien dat het de hele dag droog is, behalve als je daar open en bloot langs die dijk loopt, dan begint het gelijk te plensen. Gelukkig was de cache ook hier vrij snel gevonden, zodat we wat konden eten en vooral opdrogen in het restaurantje. Maar deze frusti-cache kan in ieder geval eindelijk van mijn lijstje gestreept worden.
Eenmaal weer aangekomen op het vaste land was de Hulpverleners cache aan de beurt. Deze cache voert je langs een aantal hulpverleners instanties in Enkhuizen en omgeving. Tijdens onze tocht door de straatjes van Enkhuizen waren de GPS goden ons echter slecht gezind. Regelmatig was iedereen het signaal kwijt, waardoor we een aantal keer extra toeristisch gereden hebben. Maar ondanks dat uiteindelijk de cache toch kunnen vinden.
De afsluiting voor de dag waren Het Streekbos en Uiterste 3. Ook deze had ik al gedaan, maar Ebbie en Ketila nog niet. Aangezien het daarna langzaam donker begon te worden, bracht Ebbie ons terug naar onze auto’s alwaar we afscheid namen na een, naar mijn mening, leuke en gezellige dag.
Zondag stond ook in het teken van geocachen. Deze keer niet met Ketila en Ebbie, maar onze eigen Marcel. Mijn broer vroeg zich al een tijdje af wat dat geocachen nu precies inhield, want hij had er van mij al redelijk veel over gehoord. Aangezien ik wilde gaan cachen in de kop van Noord-Holland, leek dit me de ideale gelegenheid om hem mee te vragen, mede gezien het feit dat hij een gedeelte van zijn jeugd in die omgeving doorgebracht heeft.
Ik ga deze dag echter niet zo uitgebreid beschrijven als de zaterdag. Niet omdat hij minder leuk was of omdat er niets te vertellen valt, maar gewoon omdat ik een beetje type-moe wordt. Kort samengevat hebben we 7 caches gezocht en er daar 4 van gevonden. Te weten De Viking, De Kaap, Stolp en Waldervaart. 
Van de 3 niet gevonden caches hadden er 2 last van geocide (Heen en Weer en Noordhollandse oever) en was er eentje (Amstelmeer) door de vorige paar bezoekers ook al niet gevonden. Al met al dus geen slecht resultaat. Volgens mij is Marcel nog niet echt verslaafd, maar hij heeft gezegd dat hij nog wel eens vaker mee wil. We krijgen hem dus nog wel verslaafd.
26 november 2006
