Zoals Maaike al schrijft zijn we weer terug in ons koude kikkerlandje. En aangezien ik mezelf, in tegenstelling tot Maaike, afgelopen maandag alweer direct bij de baas mocht melden, nu pas het verhaaltje.

Maar Londen… Het begon allemaal vorige week woensdag toen ik op het station stond te wachten op een Maaike, terwijl de trein al wegreed. En Maaike zat bij haar thuis op mij te wachten, omdat die dacht dat ik haar onderweg op zou halen. Geweldige krommunicatie dus. Gelukkig geen man (of vrouw) overboord en een treintje later konden wij ons melden op Schiphol om ons over die “brede rivier” te laten vliegen.

Aangezien we pas in de loop van de middag bij ons hostel aankwamen de rest van de dag gebruikt om te settelen, wat boodschappen te doen en in een winkeltje alle dingen die ik vergeten was in te pakken te kopen. (Waarvan de adapter van UK naar EU stekkers toch wel de belangrijkste was. )

Donderdag de eerste echte kennismaking met het Londense metronet gehad. Ik kan zeggen dat ze daar in Nederland nog een heleboel van kunnen leren! Metro’s rijden daar vaker, zijn een stuk schoner en je kunt er echt overal in het centrum mee komen. Zo kwamen wij (zoals gepland) op Covent Garden uit de metro. En aangezien een groot deel van de Londense metro een stuk dieper licht dan bijvoorbeeld de Nederlandse metro moet je een aardig eindje naar boven om weer daglicht te kunnen zien. Nu is precies dat station voorzien van liften in plaats van roltrappen, dus wij besloten de trap te nemen, gezien de drukte voor die liften. Conclusie: er zijn diepere stations in Londen, maar het scheelt niet veel. Ik waande me weer even terug in Polen, waar ik zo’n lange trap mocht afdalen, maar dat was in een echte mijn. Dit was “maar” een metrostation.

Maar de reden om naar Covent Garden af te reizen was natuurlijk om te gaan geocachen. Bij dat station begint de cache London Invasion, waarbij we zoekend naar Space Invaders ons, met enkele toeristische en/of lekkere tussenstops, een weg mochten banen door de wijken Covent Garden en Soho. Een erg leuk rondje, waarbij we een hoop leuke en interessante dingen gezien hebben, we toestemming van een groenbeheerder kregen om achter de omheiningen te mogen lopen en we een leuk gesprek gehad hebben met de wijkagent over de daar begraven dichter Hazlitt. Het laatste waypoint had nog wat voeten in de aarde, maar met goed teamwork konden we deze cache tot een goed einde brengen.

De vrijdag werd ingericht als een echt toeristisch dagje, waarbij we alle verplichte (maar wel leuke) toeristische nummertjes de revue hebben laten passeren. Zo begonnen we bij Buckingham Palace, om daar de wisseling van de wacht te zien. Ik kan je zeggen dat het leuk is om ene keer te zien, maar ik het erg vond tegenvallen, gezien de verhalen die ik er van tevoren over gehoord had.

Vervolgens door naar Westminster Abbey, Houses of Parliament (met Big Ben), The London Dungeon (die helaas dicht bleek te zijn, wegens technische problemen), Tower Bridge en de Tower of London. Allemaal aanraders om te gaan bekijken als je zelf eens in die buurt bent. En toen was het al weer tijd voor het avondeten. En waar kun je beter eten dan in een crypte? Dus zo vonden we onszelf opeens in
The Cafe In The Crypt, waar we goedkoop en erg lekker gegeten hebben.

De avond stond weer in het teken van het geocachen. Ons oog was namelijk gevallen op een serie caches over Jack the Ripper. In de beschrijving van die cache stond dat als je echt op wilde gaan in het verhaal en de sfeer wilde proeven, dat je deze dan het beste na zonsondergang kon doen. Ook stond er bij dat je niet echt bang uitgevallen moet zijn. Aangezien dat als een leuke uitdaging klonk, moesten wij hem dus na zonsondergang doen. Dat hebben we geweten… Ik heb gedurende mijn leven door heel wat slechte buurten gewandeld, maar deze staat toch wel erg hoog in dat lijstje. Maar het doet inderdaad wonderen voor je inlevingsvermogen. Elke keer als Maaike weer een bloederig (echt haar ding ) stukje uit de cachebeschrijving voorlas had je de neiging om over je schouder te kijken, alsof Jack himself opeens achter je kon staan.

En toen was het al weer zaterdag. We begonnen de dag met het bezoeken van wat “speciale” metrostations, zoals Angel, waar de langste roltrap uit het Londense metrostelsel te vinden is. Daarna wilden we eigenlijk naar Hampstead, wat het diepste station zou zijn. Helaas was dat station wegens werkzaamheden niet bereikbaar. Dus nog een reden om ooit nog een keertje terug te moeten naar Londen.

Daarna door naar St Paul’s Cathedral, welke ik persoonlijk een stuk mooier vind als Westminster Abbey, om vervolgens weer eens een paar geocaches te gaan doen. Dit keer hadden we ons oog laten vallen op een serie over Sherlock Holmes. Zo kwamen we dus lang 221b Baker Street, Scotland Yard en vele andere locaties, bekend uit de verhalen. Om uiteindelijk in hetzelfde park uit te komen als donderdag.

Maar daarna moesten we ons toch terug haasten naar het hostel, want voor iets later op de avond stond het 20 jarig jubileum concert van The Levellers. Aangezien Maaike daar echter al alles over heeft verteld, mag je de details daarover op haar blogje gaan lezen.

En toen was het helaas alweer zondag. De dag dat we terug moesten naar ons koude kikkerlandje. Op het vliegveld nog even snel een cache meegepikt, alvorens ons in de onchristelijk lange rij voor de incheck balie van EasyJet te voegen. Even een visueel plaatje schetsen: Denk 60 balies, waarvan er 3 open zijn. Die balies moeten mensen inchecken voor 4 vluchten en er staat ruim 200 man in de rij. Niet echt leuk… Maar toen we ons door die rij gewerkt hadden ging alles lekker voorspoedig en zaten we zo in het vliegtuig. Het was daarna goed te merken dat we weer in Nederland waren, doordat we in de stromende regen het vliegtuig mochten verlaten…

Zo… Dat was het reisverslagje Londen. Voor de mensen die de rest van de foto’s willen zien, ze komen online, maar gezien mijn luiheid weet ik nog niet wanneer. Mocht je ze eerder willen zien, ik ben omkoopbaar met voedsel. (Ter illustratie, de grote hoeveelheid Cadbury chocolade repen die ik meegenomen had, waren in de loop van maandag al op.)

Hij is alweer een weekje online, maar toch wil ik nog een stukje schrijven over mijn eerste Earthcache.

De niet-geocachers onder jullie zullen je nu gelijk afvragen: Wat is een earthcache? Dus ik zal het maar even kort toelichten. Een eartcache is een speciale vorm van geocache, met het verschil dat er aan het einde geen kistje ligt, maar een of andere geologisch verschijnsel. Dit geheel wordt gesponsord door de Geological Society of America en het is dus de bedoeling dat je wat leert over het geologische verschijnsel waar de cache “omheen” gebouwd is.

Nu kwam ik begin dit jaar ergens een nieuwsartikeltje tegen, waarin stond dat de Mijzenpolder door de provincie Noord-Holland was uitgeroepen tot aardkundig monument. En mijn eerste gedachte was dus gelijk: potentiele earthcache. Bij het artikeldje stond de plaatsnaam Schermerhorn. Dat wist ik te vinden, maar van de Mijzenpolder had ik nog nooit gehoord. Dus eerst maar eens op (online) onderzoek uit.

Dat onderzoek leverde echter weinig op. Ik leerde wel waar het lag, maar over de locatie van het geplaatste informatiebord was bijvoorbeeld al niets terug te vinden. Er zat dus niets anders op als veldonderzoek te gaan doen. Dus in de auto om een rondje Mijzenpolder te gaan rijden. Dat leverde meer op, namelijk een leuk rondje rijden en de locatie van het informatiepaneel. En op het informatiepaneel stond ook de contactinformatie voor de provincie. Toch essentiele informatie om de toestemming te kunnen regelen.

Dus thuis een mailtje gecomponeerd richting de provincie. En enkele dagen later hing er opeeens een enthousiaste medewerker van diezelfde provincie aan de telefoon. Ze waren enthousiast over het idee, maar zij waren niet degene aan wie ik toestemming moest vragen, want het gebied valt onder de gemeente Schermer.

Wederom een mailtje de deur uit gedaan, maar deze keer dus naar de gemeente Schermer. En wederom had ik daags daarna een medewerker van datzelfde instituut aan de telefoon om een afspraak te maken om het geheel eens door te komen spreken op het gemeentehuis van Schermer.

En zo zat ik dus op het gemeentehuis, Wittenburg. (Een erg mooie locatie!) Een goed en gezellig gesprek gehad, wat ook bleek uit het mailtje wat ik daarna ontving met daarin de fel begeerde toestemming.

Dat was 1,5 week geleden. Ondertussen is de cache online, heb ik al rond de 10 bezoekers gehad en zijn de reacties over het algemeen positief. Volgens mij dus wel een geslaagd verhaal.

En dat ik de smaak te pakken heb is ook wel te merken. Er is alweer een nieuwe cache in de maak, deze keer samen met Maaike. Toestemming en route zijn al geregeld, nu nog even het verhaaltje en de vragen afmaken. Maar daarover vertel ik binnenkort wel meer. Eerst deze week nog maar even genieten van een welverdiende vakantie naar Londen.

Oftewel een BNN-er. En dan bedoel ik niet die omroep. Maar toch eigenlijk wel een omroep.

Om dat uit te leggen moeten we een klein stukje terug in de tijd, namelijk afgelopen weekend. Dat weekend was namelijk het weekend van het Snertevent 2007, een geocaching event in Groningen. En natuurlijk was ik daarbij aanwezig.

Een hoop leuke dingen gedaan en een hoop meegemaakt (Met vorst in een tentje is niet grappig. Mijn tent was dichtgevroren.), maar hetgene waar ik het hier over wil hebben is dat er een reporter van RTV-Noord aanwezig was. En deze vroeg dus of hij met een aantal van ons een stukje mee mocht wandelen om zo een indruk van het geocachen te krijgen en er een leuk item van te maken.

Dus zo kwam het dat ik, die reporter, Goedweerloper en Kissieszoekers door het bos liepen op zoek naar een van de nieuwe caches neergelegd ter ere van het event. En natuurlijk loopt het dan bij het eerste waypoint al mis. Plaatje niet te vinden. Gelukkig blijkt er hulp mogelijk. De legger van de cache is in de buurt en constateerd dat er een afwijking zit in de geplaatste coordinaten en de daadwerkelijke coordinaten. Het risico bij een nieuwe cache. Dus waypoint daarna snel gevonden en op naar de volgende waypoints. Er lopen echter nog wat teams deze cache en aangezien het nog vroeg is, en er dus nog kans is op goud, zilver en brons zit de pas er stevig in. En vlak voor de cache zit er dan ook nog maar 1 groepje voor ons. Wij dachten dus al dat we de “prijzen” net zouden mislopen. Maar wat gebeurd er. Ze lopen de cache straal voorbij. Dus toch nog goud, zilver en brons te pakken.

Maar al met al heeft hij er dus best een leuk item (met soap elementen) van kunnen maken. Wil je het zelf beoordelen? Dan kun je het filmpje zelf bekijken. Het geocaching item begint rond 3:22.

Je kent het wel zo’n cliche scene uit een film waar iemand in blinde paniek in het midden van de nacht door een maisveld heen rent, achtervolgt door iets heel engs, met alleen een zaklamp bij zich. Nou heb ik dat dus ook eens in het echte leven mogen doen. Minus de enge achtervolger en de blinde paniek natuurlijk.

Maar ik zal even terugspoelen naar het begin, dat maakt het verhaal wat makkelijker te volgen.

Afgelopen zaterdag was het weer de Europese Nacht van de Vleermuis. Op zich niet heel wereldschokkend, maar nu is er een Belgische geocacher, opererend onder de toepasselijke naam The Bat, die net als vorig jaar op die nacht een geocaching event organiseerde, genaam The Night of the Bat.

Dus daar sta je dan op een zaterdagavond 20:00 op een parkeerplaats in de buurt van Antwerpen, tussen nog zo’n 150 geocachers. Na een korte toespraak (Belgisch blijft een grappige taal) kon ik op pad met mijn cachebeschrijving om de eerste cache te gaan zoeken (alsmede de locatie van het echte event). Tijdens die cache wederom geleerd dat TomTom niet altijd even slim is. De snelweg mag dan misschien wel de dichtstbijzijnde weg bij een punt zijn, maar om daar nou te gaan stoppen. Maar ondanks wat omrijden toch gevonden.

Op de eventlocatie aangekomen begon het echte werk. Na een drankje aangesloten bij Goedweerloper, Prunie, Redlite en Dlesy om samen wat nieuwe caches te gaan doen. Er waren ten slotte ruim 15 nieuwe caches uitgezet speciaal voor dit event. Dus op pad naar de eerste Only possible in the dark. Een cache met een leuk addertje onder het gras, die ons nog een hoop hoofdbrekers gekost heeft. Maar nadat we hem gevonden hadden moesten we terug naar de auto en natuurlijk wil je dan de kortste route lopen. Laat er nou net een maisveld tussen ons en de auto liggen, dus wat doe je dan? Dwars er doorheen natuurlijk. Dus zo loop je midden in de nacht, met een redelijk hoog tempo, met alleen een zaklamp door een maisveld. Ik kan je vertellen dat dat best een vreemde gewaarwording is. Ook kan ik je vertellen dat als je midden in de nacht droog een maisveld in loopt, dat je door de dauw/rijp (wat is eigenlijk het verschil daartussen?) drijfnat er weer uit komt.

Gedurende de rest van de avond en weekend nog een aantal andere caches gedaan, maar ik vond mijn maisveld ervaring zo indrukwekkend dat ik die met jullie wilde delen.

Maar nu ga ik een bed opzoeken. Morgen vlieg ik naar Malta, dus relatief vroeg op.

Ik ben weer terug in het land, dus tijd om wat foto’s online te gooien.

Er staan foto’s van het event, een middagje cachen in Polen en een bezoekje aan Berlijn tussen.

Klik hier voor de foto’s.

Afgelopen weekend was weer eens een weekend in het teken van het Geocachen.

Ik had vorige week een mailtje van Ketila, of ik zin had om zaterdag met haar en Ebbie te gaan cachen in de omgeving van Hoorn. Nu heb ik in de directe omgeving van Hoorn de meeste caches al gedaan, maar iets meer richting Enkhuizen waren er nog een paar die ik nog niet had gedaan. Gelukkig vonden ze het geen probleem om het geheel iets oosterlijker te doen, dus konden we er een gezellig dagje van gaan maken met z’n drieën.

Dus zaterdag werd er rond 08:00 verzameld bij de parkeerplaats voor Egboetswater, wat incidenteel ook de parkeerplaats is van Sheep, dus dat kwam weer mooi uit. Iedereen was netjes op tijd, dus we konden gelijk op pad. Al was pad hier wel een erg duur woord, aangezien er door de recente regen meer door de modder/gras gesopt werd dan over een “pad”. Hier kwamen gelukkig de voordelen van kisten en een geduldige wasmachine goed van pas.

Tijdens het zoeken van de cache bleek dat we wat rekenfoutjes gemaakt hadden. Gelukkig was de “ongeveer” cache locatie duidelijk zichtbaar vanaf waar wij uitkwamen, dus na even correctief terugrekenen kwamen wij ook opeens op die coordinaten uit. Dus even allemaal loggen en het TB (Travel Bug) uitwisselcircus afhandelen alvorens we op weg kunnen naar Sheep. Dit is een zogenaamde traditional, dus gewoon linea-recta op de cache afwandelen. Al was dat hier meer over de paadjes zigzaggen en hoppen dat je niet te diep wegzakt in de blubber. Onderweg werden we wel de hele tijd schaapachtig aangekeken door een kudde schaapjes aan de overkant (vreemd gedrag voor schapen….. ), wat wel verklaard waarom deze cache zo heet. Na ook deze cache gelogt te hebben konden we weer terugglibberen naar de auto.

Bij de auto aangekomen besloten we om met een auto (die van Ebbie) verder te gaan naar de volgende cache. (Uit gezelligheid, millieu was een bijkomend voordeel) Dus op pad naar Gat in de Dijk,The Return. Deze cache begint bij Medemblik in de buurt en er wordt geadviseerd om hem met de fiets of met de auto te doen, dus we wisten dat hij minimaal 5 kilometer lang zou zijn. Hij bleek echter veel langer te zijn, aangezien we uiteindelijk vlak bij Den Oever uitkwamen. Met de auto prima te doen, maar op de fiets relatief lang en langs een voor de fiets ook niet echt boeiende route. Het eindpunt was echter wel weer een mooi stukje landschap, waar de cache zich snel liet vinden. Aangezien de volgende cache die we geplanned hadden in de buurt van Enkhuizen lag, konden we wel dat hele stuk ook weer terug rijden.

Dat terugrijden had wel een voordeel, omdat de cache Checkpoint Charlie (rev 3) ter sprake kwam. Deze cache erger ik me al een tijdje aan omdat je daarvoor een aantal coördinaten van het Bessel stelsel om moet zetten naar het voor geocachen gebruikelijke WGS84 (World Geodetic System 84). Helaas heb ik niets wat ook maar iets van Bessel snapt. De GPS (Global Positioning System) van Ebbie bleek dit echter wel te snappen. Onder zachte dwang werd deze cache dan ook door mij op de agenda gezet. Maar eerst stond nog even Uiterste 1 op het programma. Deze heb ik tijden geleden al gedaan, samen met Maaike, maar aangezien zowel Ketila als Ebbie hem nog niet gevonden hadden, stopten we er toch even.

Vanaf daar dan toch eindelijk door naar Checkpoint Charlie. Deze cache ligt vlak bij het restaurantje, halverwege de Lelydijk. En nu zul je altijd zien dat het de hele dag droog is, behalve als je daar open en bloot langs die dijk loopt, dan begint het gelijk te plensen. Gelukkig was de cache ook hier vrij snel gevonden, zodat we wat konden eten en vooral opdrogen in het restaurantje. Maar deze frusti-cache kan in ieder geval eindelijk van mijn lijstje gestreept worden.

Eenmaal weer aangekomen op het vaste land was de Hulpverleners cache aan de beurt. Deze cache voert je langs een aantal hulpverleners instanties in Enkhuizen en omgeving. Tijdens onze tocht door de straatjes van Enkhuizen waren de GPS goden ons echter slecht gezind. Regelmatig was iedereen het signaal kwijt, waardoor we een aantal keer extra toeristisch gereden hebben. Maar ondanks dat uiteindelijk de cache toch kunnen vinden.

De afsluiting voor de dag waren Het Streekbos en Uiterste 3. Ook deze had ik al gedaan, maar Ebbie en Ketila nog niet. Aangezien het daarna langzaam donker begon te worden, bracht Ebbie ons terug naar onze auto’s alwaar we afscheid namen na een, naar mijn mening, leuke en gezellige dag.

Zondag stond ook in het teken van geocachen. Deze keer niet met Ketila en Ebbie, maar onze eigen Marcel. Mijn broer vroeg zich al een tijdje af wat dat geocachen nu precies inhield, want hij had er van mij al redelijk veel over gehoord. Aangezien ik wilde gaan cachen in de kop van Noord-Holland, leek dit me de ideale gelegenheid om hem mee te vragen, mede gezien het feit dat hij een gedeelte van zijn jeugd in die omgeving doorgebracht heeft.

Ik ga deze dag echter niet zo uitgebreid beschrijven als de zaterdag. Niet omdat hij minder leuk was of omdat er niets te vertellen valt, maar gewoon omdat ik een beetje type-moe wordt. Kort samengevat hebben we 7 caches gezocht en er daar 4 van gevonden. Te weten De Viking, De Kaap, Stolp en Waldervaart. Van de 3 niet gevonden caches hadden er 2 last van geocide (Heen en Weer en Noordhollandse oever) en was er eentje (Amstelmeer) door de vorige paar bezoekers ook al niet gevonden. Al met al dus geen slecht resultaat. Volgens mij is Marcel nog niet echt verslaafd, maar hij heeft gezegd dat hij nog wel eens vaker mee wil. We krijgen hem dus nog wel verslaafd.

Even een kort berichtje tussendoor. Enige tijd geleden heb ik een kaartje met bezochte landen geplaatst hier op mijn blog. En aangezien ik er nu een retourtje Spanje op heb zitten, werd het tijd om die maar eens bij te werken.

Spanje is tenminste lekker groot, dus nu lijkt het gelijk al weer een stuk imposanter. Nu op naar Luxemburg, Griekenland, …

En voor de geocachers onder ons… Ik heb in het menu links een linkje toegevoegd in het rechter menu genaamd Gevonden Caches. Dit kaartje zal regelmatig geupdate worden, als ik weer eens wat gevonden heb.

Vandaag was weer een dag die in het teken van geocachen stond.

Enkele weken geleden plaatste Ketila een berichtje op het Nederlandse geocaching forum, waarin ze vroeg of er nog mensen waren die het leuk vonden om samen met haar een aantal caches in Noord-Holland te gaan doen. En dan met name in de buurt van Egmond.

Aangezien ik nog geen van die caches gedaan had en het me wel eens leuk leuk om met een groep geocachers (met vrienden cachen is heel leuk, maar toch anders) te gaan cachen. Tevens was het de ideale gelegenheid om mijn nieuwe vouwfietsje uit te proberen, aangezien het de planning was om een aantal caches op de fiets te bezoeken.

Vandaag was dus de grote dag. Om ongeveer half 9 verzamelden wij (ik, Sloppie, Ebbie en Jerry en Tamara) ons bij de parkeerplaats van de eerste cache. Daar bleek echter dat Ketila nog niet gesignaleerd was. We waren al bang dat ze de overgang naar de wintertijd vergeten was, maar ze had zich gewoon verslapen. De schade viel daardoor ook erg mee, want ze was maar een kwartiertje te laat.

Maar toen op naar de eerste cache, De Egmondse Heksenjacht. Dit is een wandeling van ruim 5 kilometer door de duinen. Normaliter moet je hier toegang voor betalen, maar Ebbie (die in Castricum woont) was de trotse bezitter van een abbonement, waarmee hij tot 5 extra mensen gratis mee mocht nemen. Dat kwam dus erg mooi uit, aangezien we hem inclusief dus met zijn 6-en waren. De wandeling was goed te doen en de waypoints lieten zich ook niet al te moeilijk vinden. Het voordeel daarvan is dat je meer tijd hebt om van de omgeving te genieten, wat ik dus dan ook zeker gedaan heb. Toevallig was ik het, die deze cache als eerste vond, dus het eerste logje voor vandaag staat dan ook op mijn naam.

Vlak voor we de cache vonden werd ik echter nog wel gebeld door Eveline, of ik zin had om mee te gaan schaatsen. Nu helpt het niet echt dat ik niet kan schaatsen, maar het feit dat ik in de duinen rondliep maakte dat geheel helemaal onmogelijk. Maar voor het volgende (niet-schaats) uitje houdt ik me zeker aanbevolen hoor.

Maar toen was het tijd om op weg te gaan naar de volgende cache. Dit zou find your way the easy way worden. Aangezien Jerry en Tamara deze echter al een keer gedaan hadden, besloten die in overleg om met de auto alvast naar de parkeerplaats van de daaropvolgende cache te rijden en daar op ons te wachten. Zeker gezien het feit dat de cache die wij gingen doen een zogenaamd “oprapertje” was en dus niet al te veel tijd zou moeten kosten. Het plan was echter wel om daar naartoe te fietsen. Dus het stukje metaal uit de achterbak gehaald en met wat vouw en klikwerk stond daar iets wat door kon gaan voor een fietsje.

Gedurende de dag heb ik kunnen constateren dat dit een prima fietsje is, zolang het maar over verharde wegen gaat. Als het zand en blubber wordt, dan wordt het toch wel erg spannend met die kleine wieltjes, aangezien je alle kanten op glibbert en korte bochtjes onmogelijk zijn. Een ander experiment was TomTom op de fiets. Aangezien ik geen houdertje heb voor op mijn fiets, moest ik de PDA dus in mijn zak houden en vertrouwen op de aangesloten koptelefoon. De eerste conclusie die ik kon trekken was dat het geluid door de koptelefoon veel harder is als normaal. Ik moest dus het volume terugschroeven naar 10%, voordat mijn uren niet meer begonnen te tuuten na elke boodschap. Een andere constatering is dat in “fietspad modus”, ze pas heel laat waarschuwt, als ze uberhaupt al waarschuwt dat er een afslag aan zit te komen. Zo kwam het een aantal keer voor dat ik de afslag al haast voorbij was, voordat ik in mijn oor “Linksaf” of “Rechtsaf” hoorde. Gelukkig was ik niet de enige met een navigatiesysteem, dus ben ik gewoon maar op de rest afgegaan.

Maar aangekomen bij de cachplek liet de verstoppplek zich in combinatie met de hint makkelijk raden. We kwamen hier echter tot dezelfde conclusie als de mensen die hem voor ons hadden gevonden. Namelijk dat de logrol helemaal verzopen was. Sloppie heeft dus maar een plastic zakje gedoneerd in de hoop verdere schade te beperken en we hebben zelf maar een papiertje met onze logjes gemaakt en toegevoegd.

Ook hier gaat echter net voor het vinden van de cache nog even de telefoon. Deze keer is het iemand van mijn werk. Er is een crisis en ze hopen dat ik “binnen” wil komen om ondersteuning te bieden. Nadat ik echter aangaf dat ik een aanrijtijd van meer dan 3 uur zou hebben zagen ze echter ook wel in dat dat niet echt realistisch zou zijn. Normaliter ben ik de moeilijkste niet en wil als ik niets te doen heb best die kant op komen, maar vandaag was dat gewoon even niet mogelijk.

Daarna weer op het fietsje en op naar de volgende cache, waar Jerry en Tamara al op ons stonden te wachten. Het Heilooërbos is een wandeling van zo’n 3 kilometer door dat bos. Aangezien er een fietspad dwars door dat bos loopt en er verder niet aangegeven stond dat je op de overige paden niet mocht fietsen, besloten we om deze cache fietsend te gaan doen. In dit bos kwam ik dan ook tot de ontdekking dat blubber en zand voor mijn fietsje (en dus voor mij ) een enorme uitdaging zijn. Ook hier lieten de waypoints zich echter goed vinden en toen we bij de cache aankwamen bleek daar al een stel geocachers aan het zoeken te zijn. Dit bleken keesenanita, uit het verre zuiden, te zijn. Na even kennis gemaakt te hebben, was de cache met gezamelijke krachten snel gevonden.

De volgende cache op het programma was De Wonderbaarlijke Bron. Aangezien keesenanita die ook nog niet gedaan hadden, besloten ze met ons mee te gaan. En aangezien Ketila deze cache al een keer gedaan had, liep zij hem vandaag voor spek en bonen mee. Deze cache speelt rond een put in een parkje, waaraan geneeskrachtige krachten worden toegeweid en om die reden lang een bedevaartsoord is geweest. Deze relatief korte cache liet zich ook vrij makkelijk vinden. En achteraf gezien hadden we ook niet veel dichter bij de cache kunnen parkeren.

Hierna namen keesenanita en Jerry en Tamara afscheid. De eerste, omdat ze nog een heel eind terug moesten naar het zuiden van Nederland en Jerry en Tamara omdat Tamara het niet zag zitten om nog eens ongeveer 10 kilometer te gaan lopen. De afstand die voor de volgende cache stond. Dus de rest van ons stapte weer op de fietsen. Besloten werd om eerst terug te fietsen naar de auto’s en vanaf daar met een gedeelte van de auto’s samen naar die volgende cache te rijden, omdat die toch enigszinds uit de richting lag.

Een stukje fietsen en een stukje autorijden later stonden we dus bij ‘t Woud. Ook dit is een tocht door de duinen en ook hier mochten we dankzij Ebbie gratis in. De wandeling was ongeveer 10 kilometer en na een dag lopen en fietsen, hakten die laatste paar kilometer er bij mij dan ook erg hard in. Gelukkig konden we ook hier zo van punt naar punt lopen en was de cache ook weer snel gevonden.

Daarna nog even terugrijden om Ketila en Ebbie weer af te zetten, om vervolgens afscheid te nemen en af te spreken dat we dit absoluut nog een keer moeten doen. Dus dat wordt nog een keertje cachen in die omgeving (we missen er nog een paar ), of cachen in de omgeving van Hoorn/Purmerend, of een dagje cachen in Den Helder, al heeft Ketila daar alles al gedaan. Al hebben we onszelf in dat geval al enigszinds uitgenodigd om dan bij haar te komen eten.

Maar toch een aardige score vandaag:
Caches: 5.
Per auto: 96 km.
Per fiets: 16 km.
Per voet: 15 km.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik wat gepost heb. Dat had meerdere oorzaken, maar ik zal er vandaag weer eens een postje tegenaan gooien. En het wordt er eentje in de categorie: “Van alles en nog wat”.

Gisteren ben ik naar een van de Tridion Knowledge Days geweest. Dit is een van de voordeeltjes die je krijgt als gecertificeerd Tridion consultant, dat je zo nu en dan even mee mag kijken in de keuken. Zo begonnen we de middag me een sessie over de belangrijkste wijzigingen die zij nu op het programma hebben staan voor versie 5.3. En natuurlijk zaten daar weer een aantal features in in de categorie “Wil Ik Hebben!!!!”. Helaas staat 5.3 pas voor het tweede kwartaal van 2007 geplanned, dus ik moet nog even geduld hebben. Aangezien deze feature lijst echter nog in de kinderschoenen staat ga ik er hier niet al te diep op in, maar ik wil toch even een paar termen plaatsen om de fantasie te prikkelen: “.Net templates, Compound templates, Promotion/demotion in Blueprint, Show where localized, …”

Vandaag ben ik op visite geweest bij Ria en Vino om wat onderhoud aan de computers te plegen. Aangezien dat echter pas in de namiddag stond geplanned heb ik de ochtend en middag nuttig besteed door wat te gaan geocachen in de omgeving van Almere. De eerste op de planning was VIERDE CARPOOL CACHE. Daar aangekomen bleek echter dat ze echter aan het maaien waren daar, dus dat was niet echt handig. Om die reden dus ook eerst maar even doorgereden naar [GME 2004] Niet Aanmeren. Die wilde echter ook niet echt meewerken door niet gevonden te willen worden, maar na telefoontjes met Budi en Niels bleek echter dat ik nog met een oude cache beschrijving zat. Na de nieuwe gegevens gekregen te hebben had ik hem gelijk te pakken. De eerste “found” van de dag. Daarna dus weer terug naar die vorige cache, waar ze ondertussen klaar waren met maaien. Maar ook die wilde zich niet laten vinden. Maar na een telefoontje met Budi bleek dat hij er waarschijnlijk ook niet meer lag, want recentelijk heeft niemand hem meer kunnen vinden en de plek waar Budi hem ooit vond, daar lag hij nu in ieder geval niet.

Een ander gevolg van dat gesprek was dat ik van Budi nog een tweetal leuke caches genoemd kreeg die daar in de buurt lagen, te weten Floris en Spookgat. Beide daarna opgezocht en ook snel gevonden. Vooral de manier van verstoppen van Floris was erg ingenieus. (Sorry, geen hints ) Daarna weer terug op de geplannede route om achtereenvolgens Verrassing!! en Een brug te ver te loggen.

De cache daarna Rondje Haven was echter weer een ramp. Ik had enorme problemen om het gezochte bij WP3 te vinden en heb dus daar maar iets genomen wat wel aan de beschrijving voldeed, maar niet echt op de juiste plek stond. Gevolg was dan ook dat ik de plek waar ik aankwam voor WP4 absoluut niet voldeed aan de criteria. Gelukkig bracht een telefoontje naar Mača uitkomst, doordat we samen, al pratend, op een plek uitkwamen die wel voldeed aan de criteria. Vanaf dat punt liep het tot en met WP6 weer als een zonnetje. Het daardwerkelijk vinden van de cache daarna wilde echter weer niet. Alle criteria zoals genoemd in de hint waren present, maar de cache zelf liet zich niet boven water halen. De 2e “not found” van de dag.

En slecht nieuws komt altijd in drievoud, dus de volgende moest ook gewoon mis gaan. Pfff, nog 210 te gaan… begon goed, want ik had het eindcoördinaat snel te pakken, maar kon helaas op die locatie weer niets vinden. Deze gaat echter binnenkort in de herkansing, samen met Mača en Niels.

De cache dag werd echter afgesloten met 2 gevonden caches, namelijk Humphrey Bogart en Charlie Chaplin. Al met al is 7 gevonden, tegenover 3 niet gevonden caches geen slecht dagresultaat.

Vervolgens lekker gegeten bij Ria en Vino, de computer “gefixt” en na wat napraten weer op weg naar huis. Onderweg kwam ik echter zo’n campagnebord tegen: “Rij met je hart, houdt afstand.” En ik snap weinig van deze slogan, want hij is zo tegenstrijdig als het maar kan. In het eerste deel wordt je gevraagd om met compassie te rijden, terwijl ze je in het tweedde deel emotioneel afstand willen laten houden. Wat willen ze nou?

Maar dat was het weer voor vandaag. Ik ga lekker mijn bed in. Morgen namelijk naar een concert van Pink.

Dit weekend was het weer zover. Alweer de 15e editie van Appelpop. Ik wist van Maaike en Sanne dat ze daar vorig jaar heen geweest waren en dat dat enorm goed bevallen was. Dit jaar was dus het plan om met z’n vieren (ik, Maaike, Sanne en Maike) die kant op te gaan.

Helaas zorgden externe factoren er voor dat dit plan een beetje in duigen viel. Maike moest namelijk helemaal afhaken, in verband met huiswerk en voetbal, terwijl zowel Maaike als Sanne vrijdag overdag met school zaten. Tel daar vrijdagavond werken voor Sanne en zaterdag studeren voor Maaike bij op en je hebt een leuk puzzeltje. Uiteindelijk zijn we toch tot een redelijk werkbaar systeem gekomen, want ik ben vrijdagavond met Maaike die kant op geweest en zaterdag met Sanne.

Maar aangezien ik nu dus oppeens ruim een halve vrijdag te vullen had, ben ik er maar weer eens op uit getrokken om mijn hobby te beoefenen en dus wat geocaches te loggen. Er was die ochtend namelijk net een nieuwe online gekomen en ik wilde wel eens een van de eerste mensen zijn om die cache te loggen. Daar aangekomen was Het geheime paadje echter snel gevonden, waardoor ik nog steeds te veel vrije tijd over had. Dus daarom vanaf daar via Heerhugowaard naar huis gereden, onderweg stoppend bij een aantal caches, zodat ik achtereenvolgend ovide’s cache, Foreign Exchange 1 – South Florida, Aan de overkant, De Banpaal en Purmerend heb kunnen loggen.

Maar dan is het toch eindelijk tijd om Maaike op te pikken en koers te zetten naar Tiel. Gelukkig kunnen we daar op een loopbare afstand van het festivalterrein een parkeerplekje vinden, dus komen we net na het begin van het optreden van Krezip het terrein op zetten. Ik blijf ik nog steeds van mening dat Krezip==Jacqueline. Al zou je de hele band vervangen, dan zou je daar volgens mij weinig van merken, want de hele show en de muziek draait om haar. Maar het optreden viel me wel erg mee. Ik heb namelijk in het verleden wel eens wat optredens van Krezip meegemaakt die van heel wat mindere kwaliteit waren. Zo zie je toch maar dat ze in de loop der jaren toch wel gegroeid zijn.

Daarna is het even pauze voordat de headliner van die avond op gaat treden, Within Temptation. Ik heb ze in de loop der jaren nu al redelijk vaak zien optreden, maar het blijven toch elke keer weer leuke shows om naar te kijken. Ook was het erg leuk om te zien hoeveel knuffels er op het podium werden gegooid voor onze nieuwste wt-er. Het decor was nog dat van de Silent Force tour, maar we weten nu wel dat er weer een nieuw album aan zit te komen en we hebben zelfs al een klein voorproefje gehad. Ik vond het persoonlijk een erg leuk nummertje.

Helaas was dat alweer het einde van de eerste avond Appelpop en was het dus weer tijd om de auto huiswaarts te sturen, met een lief slapend muisje op de achterbank.

De volgende ochtend sta ik, vroeger dan geplanned, weer naast mijn bedje om koers te zetten naar Wijk bij Duurstede. Nog even snel op de kaart kijken waar het ook alweer precies lag (je ziet het nogal makkelijk over het hoofd ) en dan op pad. Eenmaal aangekomen bij Sanne nog even wat gedronken en de vakantiefoto’s gezien om daarna de tocht weer voort te zetten. En ook nu viel er niet aan te ontkomen, er moest ge-geocached worden. Sanne was namelijk ondertussen best nieuwschierig geworden hoe het vinden van zo’n cache nu in z’n werk ging. Dus om die reden had ik 3 caches in de buurt van Tiel uitgezocht, die we dan mooi voor het festival even konden gaan zoeken. Het begon echter slecht, want toen we bij Betuwe Express #3 – De Korenbloem aankwamen leek het wel of iedereen daar moest zijn, want het was er enorm druk, dus die helaas over moeten slaan. Dus snel doorgereden naar Betuwe Express #1 – Stokstaartjes en Betuwe Express #2 – Wetland Passewaay. Welke wel lekker rustig waren en zich ook snel lieten vinden. Bij de 2e kwamen we zelfs nog wat mede geocachers tegen die hem ook net gelogd hadden, waar we nog even gezellig mee hebben staan praten.

Maar dan word het toch echt tijd voor het festival. We komen tijdens het optreden van After Forever het terrein op en kunnen dus nog net een stukje meepikken. Volgens mij hoef ik er echter niet echt rouwig om te zijn dat ik niet het hele optreden heb gezien, want sinds Mark Jansen ‘overgestapt’ is naar Epica heeft After Forever toch een hoop van zijn kracht verloren. De ‘oude’ nummers staan nog als een huis, maar het nieuwe werk komt op mij over als ‘meer van hetzelfde’.

Dan is het tijd om even over het marktje te gaan slenteren, op zoek naar t-shirts met foute teksten. En terwijl op de achtergrond Rowwen Hèze een feestje aan het bouwen is, vind ik inderdaad een leuke. Het is een parodie op de Roken is dodelijk teksten op pakjes sigaretten. Als is de tekst op m’n shirt vervangen door Rocken is dodelijk. Kijk dus niet raar op als je me binnenkort in dat shirt rond ziet lopen.

Tijd voor de kleine tent. Daar traden namelijk The Shavers op. De naam zei mij vrij weinig, maar volgens Sanne was het erg leuke muziek. Dus dat moet dan even gecontroleerd gaan worden. Maar het is inderdaad erg leuk. En het nummer Halvarine (gatverdamme) had ik zelfs al een paar keer eerder gehoord, zonder te weten dat het van hun was. Wel is het jammer dat dit een van hun laatste optredens is, want ze gaan binnenkort met pensioen.

Daarna weer terug naar de grote tent, waar Racoon van start gaat. Racoon maakt echt van die muziek om lekker bij weg te dromen. En op de een of andere manier dwaal ik dan altijd af naar Ierland. Maar dat zal er waarschijnlijk mee te maken hebben dat Maaike en ik de CD van Racoon vorig jaar tijdens onze vakantie naar Ierland naar mijn mening redelijk grijs gedraaid hebben. Maar ze speelden natuurlijk de standaard nummertjes, een aantal niet onverdienstelijke covers, maar het hoogtepunt voor mij was toch wel het nummer Love you more, met Sarah Bettens als gastzangeres. En voor de muziekbarbaren onder jullie, zij was dus de zangeres van K’s Choice.

En het viel te verwachten, maar daarna stond het optreden van Sarah Bettens zelf op het programma. Ik vond het echter een beetje tegenvallen. De nummers die ze uitgebracht heeft sinds ze solo is missen naar mijn mening toch iets. Dat viel ook redelijk goed te merken aan de zaal, want die bleef redelijk tam, met uitzondering van de paar K’s Choice nummers die ze speelde, want toen leefde de tent echt op. Gevolg was dan ook dat we dit optreden voortijdig verlieten richting de kleine tent.

Want daar gingen de Nits optreden. En dat is voor mij toch redelijk jeugdsentiment, want mijn vader had hier muziek van, dus ik ben met deze muziek opgegroeid. Dus toen ze hun optreden openden met The Dream was ik al weer helemaal blij. We moesten het optreden echter voortijdig verlaten, want we moesten het pontje terug naar Wijk halen en die vaart maar tot een uurtje of 12.

Maar natuurlijk onderweg naar het pontje even gestopt bij Betuwe Express #3 – De Korenbloem, want zo in het pikkedonker, waren daar geen lastige mensen meer die ons het cachen konden verhinderen. Dus de serie toch nog even netjes af kunnen maken.

Maar dat was het weer voor Appelpop dit jaar. Marcel komt zo langs om vakantiefoto’s te kijken en daarna lekker naar het strand. Tot laters.