Ik kreeg onderstaande via de mail doorgestuurd. Normaliter zijn die dingen meestal te flauw voor woorden, maar deze is toch wel “thought-provoking”.
Voor alle ‘melkkoeien’ in Europa.
Eerst een beetje geschiedenis.
In het jaar 2000 na Christus, dus acht jaar geleden kregen we 1 US Dollar voor 1,2 Euro en 1 vat ruwe olie koste toen 60 Dollar. Dus 1 vat koste 72 Euro. Aan de pomp betaalden we 0,82 Euro voor 1 liter Diesel.
In het jaar 2008 na Christus, ergens midden maart, nu dus krijgen we 1 US Dollar voor 0,65 Euro en 1 vat ruwe olie kost nu 110 Dollar. Dus 1 vat kost 70,1 Euro. Aan de pomp betalen we 1,25 Euro voor 1 liter Diesel.
En nu, mijn beste melkkoeien stel ik me de volgende vraag : Als een 1 vat ruwe olie nu goedkoper is (in Euro) als in 2000, waarom betalen wij dan 50% meer voor 1 liter Diesel !?
Iemand moet hier serieus zijn zakken aan het vullen zijn, dat kan niet anders !
Dus mijn beste melkkoeien, blijf braaf verder werken. Hou jullie ogen gesloten, want de dag komt dat de Dollar terug omhoog gaat en hier wil ik zelfs niet over spreken wat de gevolgen zullen zijn.
Stuur dit door aan zoveel mogelijk personen iedereen moet dit weten en begrijpen.
We zijn misschien ‘melkkoeien’ maar niet dom !
Nu worden er hier een hoop dingen niet meegenomen in de vergelijking, zoals accijns en inflatie, maar die kunnen inderdaad dat grote verschil niet verklaren. Worden we echt zo uitgemolken of zit er iets anders achter?
Zoals Maaike al schrijft zijn we weer terug in ons koude kikkerlandje. En aangezien ik mezelf, in tegenstelling tot Maaike, afgelopen maandag alweer direct bij de baas mocht melden, nu pas het verhaaltje.
Maar Londen… Het begon allemaal vorige week woensdag toen ik op het station stond te wachten op een Maaike, terwijl de trein al wegreed. En Maaike zat bij haar thuis op mij te wachten, omdat die dacht dat ik haar onderweg op zou halen. Geweldige krommunicatie dus. Gelukkig geen man (of vrouw) overboord en een treintje later konden wij ons melden op Schiphol om ons over die “brede rivier” te laten vliegen.
Aangezien we pas in de loop van de middag bij ons hostel aankwamen de rest van de dag gebruikt om te settelen, wat boodschappen te doen en in een winkeltje alle dingen die ik vergeten was in te pakken te kopen. (Waarvan de adapter van UK naar EU stekkers toch wel de belangrijkste was. )
Donderdag de eerste echte kennismaking met het Londense metronet gehad. Ik kan zeggen dat ze daar in Nederland nog een heleboel van kunnen leren! Metro’s rijden daar vaker, zijn een stuk schoner en je kunt er echt overal in het centrum mee komen. Zo kwamen wij (zoals gepland) op Covent Garden uit de metro. En aangezien een groot deel van de Londense metro een stuk dieper licht dan bijvoorbeeld de Nederlandse metro moet je een aardig eindje naar boven om weer daglicht te kunnen zien. Nu is precies dat station voorzien van liften in plaats van roltrappen, dus wij besloten de trap te nemen, gezien de drukte voor die liften. Conclusie: er zijn diepere stations in Londen, maar het scheelt niet veel. Ik waande me weer even terug in Polen, waar ik zo’n lange trap mocht afdalen, maar dat was in een echte mijn. Dit was “maar” een metrostation.
Maar de reden om naar Covent Garden af te reizen was natuurlijk om te gaan geocachen. Bij dat station begint de cache London Invasion, waarbij we zoekend naar Space Invaders ons, met enkele toeristische en/of lekkere tussenstops, een weg mochten banen door de wijken Covent Garden en Soho. Een erg leuk rondje, waarbij we een hoop leuke en interessante dingen gezien hebben, we toestemming van een groenbeheerder kregen om achter de omheiningen te mogen lopen en we een leuk gesprek gehad hebben met de wijkagent over de daar begraven dichter Hazlitt. Het laatste waypoint had nog wat voeten in de aarde, maar met goed teamwork konden we deze cache tot een goed einde brengen.
De vrijdag werd ingericht als een echt toeristisch dagje, waarbij we alle verplichte (maar wel leuke) toeristische nummertjes de revue hebben laten passeren. Zo begonnen we bij Buckingham Palace, om daar de wisseling van de wacht te zien. Ik kan je zeggen dat het leuk is om ene keer te zien, maar ik het erg vond tegenvallen, gezien de verhalen die ik er van tevoren over gehoord had.
De avond stond weer in het teken van het geocachen. Ons oog was namelijk gevallen op een serie caches over Jack the Ripper. In de beschrijving van die cache stond dat als je echt op wilde gaan in het verhaal en de sfeer wilde proeven, dat je deze dan het beste na zonsondergang kon doen. Ook stond er bij dat je niet echt bang uitgevallen moet zijn. Aangezien dat als een leuke uitdaging klonk, moesten wij hem dus na zonsondergang doen. Dat hebben we geweten… Ik heb gedurende mijn leven door heel wat slechte buurten gewandeld, maar deze staat toch wel erg hoog in dat lijstje. Maar het doet inderdaad wonderen voor je inlevingsvermogen. Elke keer als Maaike weer een bloederig (echt haar ding ) stukje uit de cachebeschrijving voorlas had je de neiging om over je schouder te kijken, alsof Jack himself opeens achter je kon staan.
En toen was het al weer zaterdag. We begonnen de dag met het bezoeken van wat “speciale” metrostations, zoals Angel, waar de langste roltrap uit het Londense metrostelsel te vinden is. Daarna wilden we eigenlijk naar Hampstead, wat het diepste station zou zijn. Helaas was dat station wegens werkzaamheden niet bereikbaar. Dus nog een reden om ooit nog een keertje terug te moeten naar Londen.
Daarna door naar St Paul’s Cathedral, welke ik persoonlijk een stuk mooier vind als Westminster Abbey, om vervolgens weer eens een paar geocaches te gaan doen. Dit keer hadden we ons oog laten vallen op een serie over Sherlock Holmes. Zo kwamen we dus lang 221b Baker Street, Scotland Yard en vele andere locaties, bekend uit de verhalen. Om uiteindelijk in hetzelfde park uit te komen als donderdag.
Maar daarna moesten we ons toch terug haasten naar het hostel, want voor iets later op de avond stond het 20 jarig jubileum concert van The Levellers. Aangezien Maaike daar echter al alles over heeft verteld, mag je de details daarover op haar blogje gaan lezen.
En toen was het helaas alweer zondag. De dag dat we terug moesten naar ons koude kikkerlandje. Op het vliegveld nog even snel een cache meegepikt, alvorens ons in de onchristelijk lange rij voor de incheck balie van EasyJet te voegen. Even een visueel plaatje schetsen: Denk 60 balies, waarvan er 3 open zijn. Die balies moeten mensen inchecken voor 4 vluchten en er staat ruim 200 man in de rij. Niet echt leuk… Maar toen we ons door die rij gewerkt hadden ging alles lekker voorspoedig en zaten we zo in het vliegtuig. Het was daarna goed te merken dat we weer in Nederland waren, doordat we in de stromende regen het vliegtuig mochten verlaten…
Zo… Dat was het reisverslagje Londen. Voor de mensen die de rest van de foto’s willen zien, ze komen online, maar gezien mijn luiheid weet ik nog niet wanneer. Mocht je ze eerder willen zien, ik ben omkoopbaar met voedsel. (Ter illustratie, de grote hoeveelheid Cadbury chocolade repen die ik meegenomen had, waren in de loop van maandag al op.)
Ik ben druk bezig met het inpakken voor mijn tripje naar Londen, maar deze wilde ik jullie toch niet onthouden. En ik altijd maar denken dat de standaard Windows geluidjes saai zijn…
Gelukkig geen man (of vrouw) overboord en een treintje later konden wij ons melden op Schiphol om ons over die “brede rivier” te laten vliegen.
Donderdag de eerste echte kennismaking met het Londense metronet gehad. Ik kan zeggen dat ze daar in Nederland nog een heleboel van kunnen leren! Metro’s rijden daar vaker, zijn een stuk schoner en je kunt er echt overal in het centrum mee komen. Zo kwamen wij (zoals gepland) op Covent Garden uit de metro. En aangezien een groot deel van de Londense metro een stuk dieper licht dan bijvoorbeeld de Nederlandse metro moet je een aardig eindje naar boven om weer daglicht te kunnen zien. Nu is precies dat station voorzien van liften in plaats van roltrappen, dus wij besloten de trap te nemen, gezien de drukte voor die liften. Conclusie: er zijn diepere stations in Londen, maar het scheelt niet veel. 
Maar de reden om naar Covent Garden af te reizen was natuurlijk om te gaan geocachen. 
Een erg leuk rondje, waarbij we een hoop leuke en interessante dingen gezien hebben, we toestemming van een groenbeheerder kregen om achter de omheiningen te mogen lopen en we een leuk gesprek gehad hebben met de wijkagent over de daar begraven dichter 
Vervolgens door naar 
En toen was het al weer zaterdag. We begonnen de dag met het bezoeken van wat “speciale” metrostations, zoals Angel, waar de langste roltrap uit het Londense metrostelsel te vinden is. Daarna wilden we eigenlijk naar Hampstead, wat het diepste station zou zijn. Helaas was dat station wegens werkzaamheden niet bereikbaar. Dus nog een reden om ooit nog een keertje terug te moeten naar Londen. 
Daarna door naar 
