Lowlands 2007
Het is weer zover. De tent ligt te drogen op zolder. De tas is uitgepakt en de was zit in de wasmachine. Tijd voor een terugblik op een geslaagd Lowlands festival dit jaar.
Het begon allemaal in een tijd lang, lang geleden, ook wel bekend onder de naam “afgelopen vrijdag”. ‘s Ochtends vroeg bij Mark vandaan vertrokken om door te stomen naar camping 5, waar we een prachtig plekje kunnen veroveren. Niet al te ver lopen van het festivalterrein, in de buurt van de toiletten en de supermarkt, maar ver genoeg weg om er geen last van te hebben. Dat hebben we wel eens slechter getroffen. 
En dan wordt het tijd om Lowlands tradities te eren. (Dit was mijn 11e edittie, dus we hebben in de loop der jaren nogal wat tradities opgebouwd) En een van die tradities is dat we alle achtbanen (en de Spaceshot, tot het verdriet van Mark 
) van Walibi World minimaal een keer gedaan moeten hebben. Al wisten we dat de Via Volta dit jaar niet zou gaan lukken, omdat die tot het eind van het seizoen gesloten is. En afhankelijk van de drukte bij de verschillende achtbanen kunnen we ze ook allemaal 1 a 2 keer vrij snel achter elkaar doen, totdat we bij El Condor aankomen. De rij die daar staat is extreem lang (denk 2 uur wachten) en daar hebben we weinig zin in. En aangezien we nog 2 dagen hebben, besluiten we om hem nu maar even links te laten liggen. En terwijl wij weglopen begint het langzaam te regenen. En zoals het echt Nederlands weer betaamd wordt langzaam regenen gevolgd door zeer hard regenen. Dus terwijl Mark en ik lekker stonden te schuilen konden we ons vermaken met het letterlijk leegrennen van de onoverdekte El Condor rij. Leedvermaak blijft leuk.
Omdat we echter ook voor muziek naar Lowlands gaan wordt het dan tijd om ons naar het festivalterrein te begeven, om daar ons muzikale weekend te openen met Alamo Race Track. En ondanks de vantevoren goede recenties vond ik het een beetje tegenvallen. Ik kreeg er een beetje het “meer van hetzelfde” gevoel van. Dus dat optreden voortijdig verlaten om wat aan onze algemene ontwikkeling te gaan doen op de Lowlands University, alwaar Professor Meester Pieter van Vollenhoven (ja, de echtgenoot van…) een lezing zou geven over het ontstaan, de noodzaak tot, en de problemen om zover te komen van zijn geesteskindje, de onderzoeksraad voor veiligheid. Een boeiend verhaal over met name de problemen en struikelblokken die hij heeft moeten overwinnen de afgelopen 22 jaar om zoiets vanzelfsprekends als een onafhankelijk onderzoeksorgaan van de grond te krijgen. Dat het een interessant onderwerp was had ik al wel verwacht, maar ik was positief verbaasd over de manier van presenteren. Duidelijk, met humor en zelfs met een gezonde dosis zelfspot.
Daarna was het toch echt weer tijd voor wat muziek. Dus wederom in de rij voor de Juliet tent voor de via MySpace ontdekte Kate Nash. Lekkere wegluistermuziek, niet wereldschokkend, maar ideaal voor een gezellige zondagmiddag (ook al was het vrijdag ).
Vervolgens stond Lilly Allen op het programma, nog zo’n MySpace ontdekking. Helaas was iedereen ons vergeten te vertellen dat Lilly ziek thuis zat en werd vervangen door Tinariwen. Wij werden dus verrast door een flinke dosis berber-rock. Niet echt mijn ding (en gelukkig ook niet van Mark) dus binnen 5 minuten waren we de tent alweer ontvlucht op weg naar Kasabian. Ook niet wereldschokkend maar wel beter verteerbaar.
Daarna werd het weer tijd voor het echte werk. Mika. Ik was door Maaike al geintroduceerd tot zijn muziek en was tot de conclusie gekomen dat het leuke, energieke en vooral erg vrolijke muziek is om naar te luisteren. Ik was alleen erg benieuwd hoeveel van dat geluid echt van hemzelf was en hoeveel er in de studio aan was toegevoegd/veranderd. Ik was echter enorm positief verast toen niet alleen bleek dat het 100% Mika was, maar dat hij ook nog eens een daverende show neer kon zetten. Een van de beste, misschien wel de beste, shows van Lowlands dit jaar naar mijn mening.
De rest van de avond stond in het teken van de comedy. Achtereenvolgens Comedytrain, Doug Stanhope en The Unbookables. Van rustig tot extreem. Helaas gingen de snelle grappen en verwijzingen naar de Amerikaanse cultuur aan de meeste bezoekers voorbij, wat niet echt bevorderlijk was voor de interactie tussen comedians en publiek. Erg jammer, want ik hou wel van die zwarte en erg foute humor.
Maar genoeg getikt voor nu. Morgen meer.
Commentaar toevoegen 20 augustus 2007
