Nazgul

Walibi

22 oktober 2006

Gisteren een leuk dagje weg geweest met Marcel, Maaike en Sanne naar Walibi. Vanwege het Halloween evenement was het park extra lang geopend (tot 22:00) en waren er extra Halloween gerelateerde attracties uit de grond gestampt.

We (Maaike, Marcel en ik) vertrokken rond 9:30 bij mij thuis vandaan om koers te zetten naar Harderwijk, waar we Sanne van het station zouden plukken. En voor deze ene keer werkte de planning eens een keertje goed, waardoor we 5 minuten voor tijd bij het station aankwamen. Daarna dus met zijn allen nog even de laatste paar kilometer overbrugt, om dan te mogen genieten van: Walibi.

Omdat we al kaartjes hadden, hoefden we niet in de rij voor de kassa en konden we direct doorlopen. Al moet ik zeggen dat het de gehele dag nergens extreem druk is geweest. Er is volgens mij geen attractie geweest waar we langer als 30 minuten voor in de rij hebben moeten staan.

Walibi staat bekend om zijn achtbanen, dus dan moet je de dag ook gelijk goed starten door zo’n achtbaan te doen. En welke is nou beter om mee te starten als twee keer de Goliath. Al speelde Marcel wel vals door zijn oogjes dicht te houden.

En toen het hek van de dam was, moesten de andere achtbanen er ook aan geloven. Zo hebben we ze gedurende de dag allemaal minimaal 1 keer gedaan, naast nog een aantal niet achtbaan gerelateerde attracties. Al hebben we de waterattracties vanwege het weer maar even links laten liggen.

Een andere stoere actie vondt ik de zogenaamde Douwe Egberts kofiebekers die ze daar hadden. Door eenmalig E 4,95 te betalen kreeg je een degelijke “afsluitbare” metalen mok, die je gedurende de rest van de dag gratis kon laten hervullen met koffie en thee. Nog idealer omdat hij precies in de koffiebekerhouder van mijn auto past, waardoor ik nu wat makkelijker een vers kopje koffie mee kan nemen voor in de file naar mijn werk.

Maar weer even terug naar Walibi. Na al die achtbanen hadden we even behoefte om ergens te gaan zitten. En het reuzenrad leek ons daar wel een geschikte plek voor. Het eerste rondje gaf een mooi, maar een beetje mistig uitzicht en het was een beetje winderig. Maar beneden aangekomen vertelde Marcel tegen de mensen die het reuzenrad bedienden dat we nog een keertje wilden en tot onze stomme verbazing mocht dat. We waren echter nog niet op een kwart van ons tweede rondje, toen het nogal hard begon te regenen. Ik kan je vertellen dat het nog best lastig is om in de stromende regen in zo’n bakje tussen 2 paraplu’s je regenjas proberen aan te krijgen. Het gevolg was dan ook dat ik iets natter was als de rest van de groep.

Gelukkig kon ik daarna tijdens het avondeten even rustig opdrogen. Het eten bij Alfredo’s was best lekker, maar de rijen voor het eten en intelligentie van de bediening lieten helaas wel wat te wensen over.

Omdat het ondertussen na 18:00 was, waren ook de 2 speciale Halloween attracties ondertussen geopend. Dus wij met z’n allen het eerste “spookhuis” in. Ik werd uitverkoren tot “slachtoffer” en mocht dus voorop lopen. Maar aan de hoeveelheid gegil achter me en het getrek aan mijn rugzak heb ik toch het gevoel dat ze het achter me toch nog best eng vonden. Bij Sanne was het zelfs zo erg dat toen we er uit waren, ze nog schrok van elke schaduw. (Sanne, mocht je dit lezen: BOE )

Om iederen wat bij te laten komen besloten we om daarna eerst nog maar eens een keertje de Goliath te doen. En nu zul je net zien dat op het moment dat wij er in stappen het zachtjes begint te miezeren. Ik kan je vertellen dat als je met 60 kilometer per uur over die baan schiet dat die druppels dan nog best pijnlijk worden. Maar toch is de Goliath in het donker (en de regen) een zeer bijzondere ervaring die ik iedereen kan aanraden.

Omdat onze angsthaasjes Marcel en Sanne geen zin hadden in nog een tweede “spookhuis” besloten we ons op te splitsen. Zij gingen nog wat achtbanen doen, terwijl Maaike en ik nog even eng gingen doen. En ik blijf van mening dat ze echt wat gemist hebben, want dat tweede spookhuis was een stuk leuker en enger als het eerste. Dat komt waarschijnlijk omdat het eerste spookhuis het van de hack-n-slash horror elementen moest hebben, terwijl de tweede meer op de psychologische horror elementen in speelde. Iets wat mij (en Maaike) een stuk meer trekt.

Daarna nog even genieten van het afsluitende vuurwerk om daarna weer koers naar huis te zetten via station Harderwijk. En op de dijk nog even kunnen genieten van wat mooie blikseminslagen aan de horizon.

Al met al heb ik gisteren enorm genoten. (Zelfs de twee regenbuitjes had ik niet willen missen. ) En ik hoop dan ook dat dit het eerste jaar is van een mooie nieuwe traditie.

Bericht geplaatst in: Ikke