Egmond
Vandaag was weer een dag die in het teken van geocachen stond.
Enkele weken geleden plaatste Ketila een berichtje op het Nederlandse geocaching forum, waarin ze vroeg of er nog mensen waren die het leuk vonden om samen met haar een aantal caches in Noord-Holland te gaan doen. En dan met name in de buurt van Egmond.
Aangezien ik nog geen van die caches gedaan had en het me wel eens leuk leuk om met een groep geocachers (met vrienden cachen is heel leuk, maar toch anders) te gaan cachen. Tevens was het de ideale gelegenheid om mijn nieuwe vouwfietsje uit te proberen, aangezien het de planning was om een aantal caches op de fiets te bezoeken.
Vandaag was dus de grote dag. Om ongeveer half 9 verzamelden wij (ik, Sloppie, Ebbie en Jerry en Tamara) ons bij de parkeerplaats van de eerste cache. Daar bleek echter dat Ketila nog niet gesignaleerd was. We waren al bang dat ze de overgang naar de wintertijd vergeten was, maar ze had zich gewoon verslapen. De schade viel daardoor ook erg mee, want ze was maar een kwartiertje te laat. 
Maar toen op naar de eerste cache, De Egmondse Heksenjacht. Dit is een wandeling van ruim 5 kilometer door de duinen. Normaliter moet je hier toegang voor betalen, maar Ebbie (die in Castricum woont) was de trotse bezitter van een abbonement, waarmee hij tot 5 extra mensen gratis mee mocht nemen. Dat kwam dus erg mooi uit, aangezien we hem inclusief dus met zijn 6-en waren. De wandeling was goed te doen en de waypoints lieten zich ook niet al te moeilijk vinden. Het voordeel daarvan is dat je meer tijd hebt om van de omgeving te genieten, wat ik dus dan ook zeker gedaan heb. Toevallig was ik het, die deze cache als eerste vond, dus het eerste logje voor vandaag staat dan ook op mijn naam.
Vlak voor we de cache vonden werd ik echter nog wel gebeld door Eveline, of ik zin had om mee te gaan schaatsen. Nu helpt het niet echt dat ik niet kan schaatsen, maar het feit dat ik in de duinen rondliep maakte dat geheel helemaal onmogelijk. 
Maar voor het volgende (niet-schaats) uitje houdt ik me zeker aanbevolen hoor.
Maar toen was het tijd om op weg te gaan naar de volgende cache. Dit zou find your way the easy way worden. Aangezien Jerry en Tamara deze echter al een keer gedaan hadden, besloten die in overleg om met de auto alvast naar de parkeerplaats van de daaropvolgende cache te rijden en daar op ons te wachten. Zeker gezien het feit dat de cache die wij gingen doen een zogenaamd “oprapertje” was en dus niet al te veel tijd zou moeten kosten. Het plan was echter wel om daar naartoe te fietsen. Dus het stukje metaal uit de achterbak gehaald en met wat vouw en klikwerk stond daar iets wat door kon gaan voor een fietsje.
Gedurende de dag heb ik kunnen constateren dat dit een prima fietsje is, zolang het maar over verharde wegen gaat. Als het zand en blubber wordt, dan wordt het toch wel erg spannend met die kleine wieltjes, aangezien je alle kanten op glibbert en korte bochtjes onmogelijk zijn. Een ander experiment was TomTom op de fiets. Aangezien ik geen houdertje heb voor op mijn fiets, moest ik de PDA dus in mijn zak houden en vertrouwen op de aangesloten koptelefoon. De eerste conclusie die ik kon trekken was dat het geluid door de koptelefoon veel harder is als normaal. Ik moest dus het volume terugschroeven naar 10%, voordat mijn uren niet meer begonnen te tuuten na elke boodschap. Een andere constatering is dat in “fietspad modus”, ze pas heel laat waarschuwt, als ze uberhaupt al waarschuwt dat er een afslag aan zit te komen. Zo kwam het een aantal keer voor dat ik de afslag al haast voorbij was, voordat ik in mijn oor “Linksaf” of “Rechtsaf” hoorde. Gelukkig was ik niet de enige met een navigatiesysteem, dus ben ik gewoon maar op de rest afgegaan.
Maar aangekomen bij de cachplek liet de verstoppplek zich in combinatie met de hint makkelijk raden. We kwamen hier echter tot dezelfde conclusie als de mensen die hem voor ons hadden gevonden. Namelijk dat de logrol helemaal verzopen was. Sloppie heeft dus maar een plastic zakje gedoneerd in de hoop verdere schade te beperken en we hebben zelf maar een papiertje met onze logjes gemaakt en toegevoegd.
Ook hier gaat echter net voor het vinden van de cache nog even de telefoon. Deze keer is het iemand van mijn werk. Er is een crisis en ze hopen dat ik “binnen” wil komen om ondersteuning te bieden. Nadat ik echter aangaf dat ik een aanrijtijd van meer dan 3 uur zou hebben zagen ze echter ook wel in dat dat niet echt realistisch zou zijn. Normaliter ben ik de moeilijkste niet en wil als ik niets te doen heb best die kant op komen, maar vandaag was dat gewoon even niet mogelijk.
Daarna weer op het fietsje en op naar de volgende cache, waar Jerry en Tamara al op ons stonden te wachten. Het Heilooërbos is een wandeling van zo’n 3 kilometer door dat bos. Aangezien er een fietspad dwars door dat bos loopt en er verder niet aangegeven stond dat je op de overige paden niet mocht fietsen, besloten we om deze cache fietsend te gaan doen. In dit bos kwam ik dan ook tot de ontdekking dat blubber en zand voor mijn fietsje (en dus voor mij 
) een enorme uitdaging zijn. 
Ook hier lieten de waypoints zich echter goed vinden en toen we bij de cache aankwamen bleek daar al een stel geocachers aan het zoeken te zijn. Dit bleken keesenanita, uit het verre zuiden, te zijn. Na even kennis gemaakt te hebben, was de cache met gezamelijke krachten snel gevonden.
De volgende cache op het programma was De Wonderbaarlijke Bron. Aangezien keesenanita die ook nog niet gedaan hadden, besloten ze met ons mee te gaan. En aangezien Ketila deze cache al een keer gedaan had, liep zij hem vandaag voor spek en bonen mee. 
Deze cache speelt rond een put in een parkje, waaraan geneeskrachtige krachten worden toegeweid en om die reden lang een bedevaartsoord is geweest. Deze relatief korte cache liet zich ook vrij makkelijk vinden. En achteraf gezien hadden we ook niet veel dichter bij de cache kunnen parkeren.
Hierna namen keesenanita en Jerry en Tamara afscheid. De eerste, omdat ze nog een heel eind terug moesten naar het zuiden van Nederland en Jerry en Tamara omdat Tamara het niet zag zitten om nog eens ongeveer 10 kilometer te gaan lopen. De afstand die voor de volgende cache stond. Dus de rest van ons stapte weer op de fietsen. Besloten werd om eerst terug te fietsen naar de auto’s en vanaf daar met een gedeelte van de auto’s samen naar die volgende cache te rijden, omdat die toch enigszinds uit de richting lag.
Een stukje fietsen en een stukje autorijden later stonden we dus bij ‘t Woud. Ook dit is een tocht door de duinen en ook hier mochten we dankzij Ebbie gratis in. De wandeling was ongeveer 10 kilometer en na een dag lopen en fietsen, hakten die laatste paar kilometer er bij mij dan ook erg hard in. Gelukkig konden we ook hier zo van punt naar punt lopen en was de cache ook weer snel gevonden.
Daarna nog even terugrijden om Ketila en Ebbie weer af te zetten, om vervolgens afscheid te nemen en af te spreken dat we dit absoluut nog een keer moeten doen. Dus dat wordt nog een keertje cachen in die omgeving (we missen er nog een paar ), of cachen in de omgeving van Hoorn/Purmerend, of een dagje cachen in Den Helder, al heeft Ketila daar alles al gedaan. Al hebben we onszelf in dat geval al enigszinds uitgenodigd om dan bij haar te komen eten.
Maar toch een aardige score vandaag:
Caches: 5.
Per auto: 96 km.
Per fiets: 16 km.
Per voet: 15 km.
4 reacties 30 oktober 2006
