Nazgul

Lowlands 2006

Dit jaar was alweer de 14e editie van Lowlands, of A Campingflight To Lowlands Paradise, zoals het festival officieel heet. En als ik goed geteld heb was dit alweer de 9e versie waar ik lijfelijk bij aanwezig was.

Zoals bijna elk jaar zijn we ook deze keer vrijdagochtend zeer vroeg bij Mark vandaag vertrokken, om daarna onder het genot van een licht regenbuitje onze tent op te zetten op de Lowlands camping.
En blijkbaar was iedereen dit jaar erg vroeg, want in tegenstelling tot normaal konden we niet meer op camping 4 staan, want campings 1-4 waren al vol en camping 5 was nog niet open,
Dus konden we helemaal achterin op camping 6 een plekje zoeken. Op zich niet zo erg, ware het niet dat we op maar zo’n 200 meter van de auto af stonden, maar met alle bepakking wel ruim 1,5 kilometer hebben mogen afleggen om daar te komen.

Maar daarna snel naar Walibi World om even lekker wakker te worden in de achtbaan. En traditiegetrouw hebben we ook dit jaar elke achtbaan minimaal 1 keer gedaan. Dan snel terug naar het festivalterein, want de muziek begint langzaam op gang te komen en dat is uiteindelijk (samen met de sfeer) toch hetgeen waarvoor we naar Lowlands zijn gegaan. Onderweg nog een SMS-je van Maaike, die ons wat mooi weer uit Kreta toe wenst, wat nog lijkt te werken ook, want de zon breekt gelijk goed door.

Wij open ons muziekfestijn met de Fun Lovin’ Criminals. Een band waar ik al tijden niets meer van gehoord heb, maar die in het verleden wel een paar leuke hitjes gehad hebben, dus het kan best interessant zijn. En het blijkt inderdaad een best leuke show te zijn. Niet spectaculair, maar wel vermakelijk. Zeker als de gehele zaal tot leven komt onder het genot van enkele ‘Pulp Fiction Koekjes’ .

Vervolgens is het tijd voor HIM. Niet dat ik daar nu echt fan van ben, maar we waren te lui om op te staan en we wilden het optreden na HIM in dezelfde tent zien. Ik vond het optreden echter erg tegenvallen. Gelukkig deelde Mark die mening met me en hebben we toch de beentjes maar even gebruikt om wat avondeten te scoren. We hadden daar nu mooi de tijd voor.

Daarna netjes op tijd terug om nog een degelijk plekje te veroveren voor Anouk. Ik had haar nog nooit live zien spelen en was toch eigenlijk wel benieuwd, want ook al maakt ze redelijk commerciele muziek, er zitten toch wel een paar juweeltjes van nummers tussen. Ze joeg de nummers er echter op een heel hoog tempo doorheen, waardoor het meer op een CD leek dan een echte live show. 12 nummers voor de prijs van 10 om zo maar te zeggen. Maar aangezien ze de nummers wel vol passie zong heb ik er toch wel erg van genoten.

De avond werd voor ons afgesloten door Placebo. Voor mij een van de belangrijkste redenen dit jaar om naar Lowlands te gaan dus ik was wel redelijk verbaasd toen ik merkte dat Mark nog nooit van ze gehoord had. Gelukkig is dat nu verholpen en heeft hij zelfs een CD van ze gekocht. . De show zat erg goed in elkaar, er was een goede band tussen de band en het publiek en ik heb de nummertjes die ik graag wilde horen langs horen komen. Al met al dus een topshow. (Maaike, mocht je dit lezen, je hebt echt wat gemist!)

Ook de zaterdag begon voor ons traditiegetrouw in Walibi World. En aangezien het door Maaike overgestuurde weer uit Kreta nog steeds aan hield was er nu ook heel wat meer te beleven. Dus na een hoop geslinger, gedraai en gespeel met water wederom op pad naar het festivalterrein. Vandaag beginnen we met Mastodon, een band die ik alleen van naam kende, maar waar Mark wel positief over was. Ik weet nu alleen nog steeds niet wat ik er van moet vinden, aangezien de geluidskwaliteit zo belabberd was dat ik er niet echt een oordeel over heb kunnen vellen.

De geluidskwaliteit van de volgende band (in dezelfde tent) is gelukkig echter wel goed. Dus het optreden van The Frames viel dan ook gelijk erg goed in de aarde. Maar dat viel eigenlijk wel te verwachten, want ondanks dat ik nog niet eerder van ze gehoord had heb ik nog geen Ierse band gezien die geen leuk feestje kan bouwen op een podium. Ik heb daarom ook gelijk een CD’tje van ze meegenomen. Ik heb hem nog niet beluisterd, maar ben wel benieuwd of ze op CD nog net zo leuk zijn als live.

Na het avondeten is het tijd voor een dosis Gothic, in de vorm van Epica. Een zeer spectaculaire en bombastische show (die me wat doet denken aan de Within Temptation shows van 2-3 jaar geleden) gecombineerd met een lading bekende en goed verteerbare liedjes. Precies wat je van een gothic band verwacht dus.

En de avond wordt afgesloten met een dosis cabaret in de vorm van Katinka Polderman. Best een aardige show, al kwam hij op mij (en Mark) een beetje erg geforceerd over. Ik zal echter voorlopig hele vreemde associaties blijven houden bij het woord pruimtabak.

De volgende dag is het te merken dat dat de dag is dat Maaike Kreta gaat verlaten, want het Keta-weer slaat bij ons ook redelijk om. Het begint met wat gespetter, maar in de loop van de dag wordt dit zo nu en dan een plaatselijk stortbuitje. Ondanks dat staan we al weer vroeg op het festivalterrein om onze dosis educatie voor het weekend mee te pikken. We beginnen dus met een college van de Lowlands University over CSI, of eigenlijk hoe het er in de werkelijkheid aan toe gaat, door Richard Eikelenboom. Naar mijn mening een erg saai en niet samenhangend verhaal. Erg jammer, aangezien het thema best boeiend gebracht had kunnen worden.

Daarna in de herkansing bij een college over de realiteit van science fiction door Gerard ‘t Hooft. Deze theoretische natuurkundige (en nobelprijs winnaar) heeft tijdens zijn verhaal een aantal specifieke science fiction onderwerpen, zoals ruimtereizen onder de loep genomen en gekeken hoe realistisch die zijn (nu en in de toekomst) als we ze plaatsen binnen de context van de natuurkundige wetten, zoals we die nu kennen.
Een erg leerzaam en ook boeiend verteld verhaal, waar ik weer een aantal nutteloze feitjes aan over gehouden heb, zoals het feit dat je hoofd met de kracht van ongeveer 1.000 G van je romp wordt afgetrokken, als je een zwart gat van ongeveer 3 kilometer doorsnede in gaat.

Dan wordt het toch echt weer tijd voor wat muziek, dus zetten we tussen de buien door koers richting Opeth, waar we nog een flink stuk mee pikken van de band ervoor Corvus Corax. Oftewel de meest succesvolle middeleeuwse band van deze tijd, zoals het programmaboekje ze omschrijft. Bestaand uit een orkest, koren, authentieke instrumenten en halfnaakte wildemannen haalt dit gezelschap alles uit de kast, qua spektakel en prettig-decoratieve kitsch. Al met al dus best interesant om een stukje van mee te pikken.

Maar daarna, zoals al gezegd, Opeth. Deze Zweedse metal band weet wat ‘herrie’ maken is. Leuke liedjes, goede interactie met het publiek en gewoon een verdomd strakke show maken dit tot een waar feest voor mijn oortjes.

Gezien de natte omstandigheden besluiten we daarna om eens een filmpje mee te pikken. Een tijdje droog zitten klinkt namelijk erg aantrekeklijk. Gelukkig kunnen we vrij snel binnenlopen bij Me and You and Everyone We Know. En zoals de traditie dicteerd hebben we ook deze Lowlands een perfecte neus voor übervage films. Voor de mensen die willen weten waar de film over gaat, daar ben ik zelf ook nog niet helemaal achter, al heb ik me er toch 1,5 uur mee kunnen vermaken.

Na de film besluiten we om deze Lowlands voortijdig af te sluiten. De regen begint namelijk erg irritant te worden, zeker gecombineerd met het feit dat het complete festivalterrein verdwenen is onder een dikke laag modder. Dus snel alles ingepakt, naar huis gecrossed en hier op zolder de tent weer opgezet om te drogen, waar hij weer netjes kan staan tot de volgende editie van Lowlands. (Wat dan mijn 10-jarig jubileum gaat worden!)

7 reacties 20 augustus 2006

Antwerpen

Het voelt toch wel er nerdig. Ik zit hier nu in Noorwegen op een camping via draadloos Internet een blogje te typen over mijn weekendje met Maaike naar Antwerpen.

Maar om bij het begin te beginnen. Vorige week donderdag zijn we dus vertrokken naar Antwerpen. Met een rugzakje op naar de trein. We waren echter wel decadent genoeg om 1e klas te reizen.

Eenmaal in Antwerpen aangekomen onze spullen gedropt bij het hostel, de Heksenketel. Daar ontmoeten we gelijk ook Fraser en Kate. Twee backpackers uit respectievelijk Canada en Australië die wat van de wereld aan het bekijken zijn. Beide werken een paar weken in het hostel in ruil voor een gratis slaapplaats. Kate nodigde ons trouwens gelijk uit om, tegen een kleine vergoeding, gezellig mee te eten met de maaltijd die zij die avond zou gaa klaarmaken. Als iemand voor mij wil koken tijdens mijn vakantie, da ze ik daa natuurlijk geen nee tegen.

Toen natuurlijk op pad voor onze nieuwe hobby, geocachen. Fraser had ons gewezen op een mooie oude voetgangerstunnel, met houten roltrappen, onder de Schelde door. Dus leek het ons we een aardig idee om een cache op de linkeroever te gaan doen. Daar een lekker stukje gewandeld, de cache gelogt en op de terugweg genoten van een heerlijke versgemaakte bananenmilkshake.

En toen was het alweer tijd voor het avondeten. Het ging al onze verwachtingen te boven. Er stond een enorm scala aan verschillende gerechten op ons te wachten en het was ook verdomde lekker ook. Dat beloofde wat voor de rest van het weekend.

Rest van die avond niet veel gedaan, inclusief niet slapen. De mugen hadden besloten dat mijn oor een ideale aanvliegroute was voor de rest van de kamer. Ik heb dus echt geen oog dicht gedaan. Enige troostpuntje was dat ik geen een keer gestoken ben, terwijl sommige andere, waaronder Maake, redelijk lekgestoken waren.

Tweede dag was het weer een erg warme dag, dus wat is een betere manier om zo’n dag door te brengen dan dobbberend op ee bootje. Om die reden dus ook op zoek gegaan naar een bootexcursie door de haven. Deze 2,5 uur durende trip was erg indrukwekkend, mooi wil ik het niet noemen, maar ook erg slopend. De rest van de dag hebben we gebruikt om onze tweede cache te zoeken. Helaas door drukte en naderende donkerheid het daadwerkelijk vinde uitgesteld tot de volgende dag. Nadelige gevolg hiervan was dat we compleet vergeten waren ons aan te melden voor het eten en we dus genoodzaakt waren om zelf ergens iets te gaan eten. Ook best lekker, maar toch…. Op de slaapkamer een anti-muggen ding gevonden die gelukkig wonderen verrichte.

Dus de volgende dag lekker vroeg op, cache zoeken en Maaike had hem binnen de kortste keren te pakken. Daarna zijn we de Ruien gaan bekijken. Ruien zijn net als grachten, met het verschil da grachten door mensen aangelegd zijn en ruien door de natuur. In de loop der jaren zijn al deze ruien echter overwelft, waardoor er nu dus een compleet gangenstelsel onder het centrum van Antwerpen ligt. Sinds enkele jaren is een gedeelte hiervan ook voor publiek te bezichtigen.

Dus gekleed in laarsen en beschermende kleding afgedaald voor een 2 uur durende rondleiding onder de grond. Daarna met z’n allen een bolleke (Kriek in ons geval) te drinken in de oude roze buurt, om vervolgens weer een uurtje dezelfde route bovengronds terug te lopen, waarbij weer allerlei links met het benedengrondse verhaal gelegd werden. Mocht iemand Antwerpen gaan bezoeken is dit echt een aanrader, al is reserveren wel noodzakelijk.

Daarna maar weer de volgende cache opgepikt. En om er een beetje variatie in te houden hadden we gekozen voor een zogenaamde kroegentocht. Normaliter hou ik helemaa niet van bier, maar ik heb daar geleerd dat ik van een Kriek best kan genieten. Helaas zat er op de duur zoveel drank in Maaike en mij dat we de GPS (Global Positioning System) dubbel begonnen te zien. Aangezien het echter bijna etenstijd was en we deze keer zo slim waren geweest om ons op te geven voor het eten nog even een tukkie te doen op een grasveldje onder een mooie graffiti muur.

Terug aangekomen in het hostel is Maaike nog even een tukkie gaan doen, terwijl ik Kate maar even ben gaan helpen. Het bleek dat er onderussen 20 mensen op de lijst stonden om mee te eten. Dit was dus iets meer als geplanned. Maar ondanks dat was het haar toch weer gelukt om een hele lekkere en uitgebreide maaltijd op tafel te zetten. Daarna nog even gezellig zitten na-tafelen, geholpen met de afwas en een bed opgezocht.

En toen was het al weer zondag. Ook al was onze kroegentocht nog niet af, toch even snel tussendoor een cache genaamd Graffiti gedaan hadden, die bij een ons erg bekend muurtje te vinden was. Daarna weer een bootje opgezocht. Dit keer een kort tochtje van een uurtje over de Schelde. Niet heel erg spectaculair, maar toch leuk om te doen. Maar zoals gezegd, de kroegentocht…. De volgende kroeg op het lijstje bleek een Jenever kroeg te zijn, waar ze wel meer dan 200 soorten Jenever hadden. Ik heb me daar gewaagd aan een kiwi-creme jenever. Erg lekker en ik heb om die reden maandag vlak voor ik wegging ook nog een flesje meegenomen. Daarna op zoek naar het laatste cafe. Hier stond een hele oude ‘jukebox’, wat erg leuk was om te zien en horen. Daarna nog even puzzelen op de uiteindelijke cache locatie, zoeken, vinden en loggen.

Omdat we de smaak te pakken hadden gelijk op pad gegaan voor de volgende cache. Helaas waren we net 10 minuten na sluitingstijd bij het eerste waypoint, wat het geheel er niet makkelijker op maakte. Toch besloten het er op te gokken en door te gaan, met als gevolg dat we pas net voor middernacht met een hoop gezoek en geploeter de cache vonden, voornamelijk door de volhardendheid van Maaike. Al met al toch 6 caches gedaan (1 kleine niet eerder hier genoemde) dit weekend. Geen slecht resultaat.

En toen was het alweer maandag, de dag om terug te keren naar huis. Na een best wel emotioneel afscheid van Fraser en Kate en een mooie toaster-vlinder op Maaike d’r voet op pad naar huis.

Ik moet zeggen dat ik extreem genoten heb van dit weekendje weg en ik vond het ook erg jammer dat we weg moesten. Als ik weer eens naar Belië ga, zal ik zeker weer bij de Heksenketel slapen, want ik (wij) hebben er echt een fantastische tijd gehad.

1 reactie 2 augustus 2006