Lowlands 2006
Dit jaar was alweer de 14e editie van Lowlands, of A Campingflight To Lowlands Paradise, zoals het festival officieel heet. En als ik goed geteld heb was dit alweer de 9e versie waar ik lijfelijk bij aanwezig was.
Zoals bijna elk jaar zijn we ook deze keer vrijdagochtend zeer vroeg bij Mark vandaag vertrokken, om daarna onder het genot van een licht regenbuitje onze tent op te zetten op de Lowlands camping.
En blijkbaar was iedereen dit jaar erg vroeg, want in tegenstelling tot normaal konden we niet meer op camping 4 staan, want campings 1-4 waren al vol en camping 5 was nog niet open,
Dus konden we helemaal achterin op camping 6 een plekje zoeken. Op zich niet zo erg, ware het niet dat we op maar zo’n 200 meter van de auto af stonden, maar met alle bepakking wel ruim 1,5 kilometer hebben mogen afleggen om daar te komen. 
Maar daarna snel naar Walibi World om even lekker wakker te worden in de achtbaan. En traditiegetrouw hebben we ook dit jaar elke achtbaan minimaal 1 keer gedaan. Dan snel terug naar het festivalterein, want de muziek begint langzaam op gang te komen en dat is uiteindelijk (samen met de sfeer) toch hetgeen waarvoor we naar Lowlands zijn gegaan. Onderweg nog een SMS-je van Maaike, die ons wat mooi weer uit Kreta toe wenst, wat nog lijkt te werken ook, want de zon breekt gelijk goed door.
Wij open ons muziekfestijn met de Fun Lovin’ Criminals. Een band waar ik al tijden niets meer van gehoord heb, maar die in het verleden wel een paar leuke hitjes gehad hebben, dus het kan best interessant zijn. En het blijkt inderdaad een best leuke show te zijn. Niet spectaculair, maar wel vermakelijk. Zeker als de gehele zaal tot leven komt onder het genot van enkele ‘Pulp Fiction Koekjes’ 
.
Vervolgens is het tijd voor HIM. Niet dat ik daar nu echt fan van ben, maar we waren te lui om op te staan en we wilden het optreden na HIM in dezelfde tent zien. Ik vond het optreden echter erg tegenvallen. Gelukkig deelde Mark die mening met me en hebben we toch de beentjes maar even gebruikt om wat avondeten te scoren. We hadden daar nu mooi de tijd voor.
Daarna netjes op tijd terug om nog een degelijk plekje te veroveren voor Anouk. Ik had haar nog nooit live zien spelen en was toch eigenlijk wel benieuwd, want ook al maakt ze redelijk commerciele muziek, er zitten toch wel een paar juweeltjes van nummers tussen. Ze joeg de nummers er echter op een heel hoog tempo doorheen, waardoor het meer op een CD leek dan een echte live show. 12 nummers voor de prijs van 10 om zo maar te zeggen. Maar aangezien ze de nummers wel vol passie zong heb ik er toch wel erg van genoten.
De avond werd voor ons afgesloten door Placebo. Voor mij een van de belangrijkste redenen dit jaar om naar Lowlands te gaan dus ik was wel redelijk verbaasd toen ik merkte dat Mark nog nooit van ze gehoord had. Gelukkig is dat nu verholpen en heeft hij zelfs een CD van ze gekocht. . De show zat erg goed in elkaar, er was een goede band tussen de band en het publiek en ik heb de nummertjes die ik graag wilde horen langs horen komen. Al met al dus een topshow. (Maaike, mocht je dit lezen, je hebt echt wat gemist!)
Ook de zaterdag begon voor ons traditiegetrouw in Walibi World. En aangezien het door Maaike overgestuurde weer uit Kreta nog steeds aan hield was er nu ook heel wat meer te beleven. Dus na een hoop geslinger, gedraai en gespeel met water wederom op pad naar het festivalterrein. Vandaag beginnen we met Mastodon, een band die ik alleen van naam kende, maar waar Mark wel positief over was. Ik weet nu alleen nog steeds niet wat ik er van moet vinden, aangezien de geluidskwaliteit zo belabberd was dat ik er niet echt een oordeel over heb kunnen vellen.
De geluidskwaliteit van de volgende band (in dezelfde tent) is gelukkig echter wel goed. Dus het optreden van The Frames viel dan ook gelijk erg goed in de aarde. Maar dat viel eigenlijk wel te verwachten, want ondanks dat ik nog niet eerder van ze gehoord had heb ik nog geen Ierse band gezien die geen leuk feestje kan bouwen op een podium. Ik heb daarom ook gelijk een CD’tje van ze meegenomen. Ik heb hem nog niet beluisterd, maar ben wel benieuwd of ze op CD nog net zo leuk zijn als live.
Na het avondeten is het tijd voor een dosis Gothic, in de vorm van Epica. Een zeer spectaculaire en bombastische show (die me wat doet denken aan de Within Temptation shows van 2-3 jaar geleden) gecombineerd met een lading bekende en goed verteerbare liedjes. Precies wat je van een gothic band verwacht dus.
En de avond wordt afgesloten met een dosis cabaret in de vorm van Katinka Polderman. Best een aardige show, al kwam hij op mij (en Mark) een beetje erg geforceerd over. Ik zal echter voorlopig hele vreemde associaties blijven houden bij het woord pruimtabak.
De volgende dag is het te merken dat dat de dag is dat Maaike Kreta gaat verlaten, want het Keta-weer slaat bij ons ook redelijk om. Het begint met wat gespetter, maar in de loop van de dag wordt dit zo nu en dan een plaatselijk stortbuitje. Ondanks dat staan we al weer vroeg op het festivalterrein om onze dosis educatie voor het weekend mee te pikken. We beginnen dus met een college van de Lowlands University over CSI, of eigenlijk hoe het er in de werkelijkheid aan toe gaat, door Richard Eikelenboom. Naar mijn mening een erg saai en niet samenhangend verhaal. Erg jammer, aangezien het thema best boeiend gebracht had kunnen worden.
Daarna in de herkansing bij een college over de realiteit van science fiction door Gerard ‘t Hooft. Deze theoretische natuurkundige (en nobelprijs winnaar) heeft tijdens zijn verhaal een aantal specifieke science fiction onderwerpen, zoals ruimtereizen onder de loep genomen en gekeken hoe realistisch die zijn (nu en in de toekomst) als we ze plaatsen binnen de context van de natuurkundige wetten, zoals we die nu kennen.
Een erg leerzaam en ook boeiend verteld verhaal, waar ik weer een aantal nutteloze feitjes aan over gehouden heb, zoals het feit dat je hoofd met de kracht van ongeveer 1.000 G van je romp wordt afgetrokken, als je een zwart gat van ongeveer 3 kilometer doorsnede in gaat.
Dan wordt het toch echt weer tijd voor wat muziek, dus zetten we tussen de buien door koers richting Opeth, waar we nog een flink stuk mee pikken van de band ervoor Corvus Corax. Oftewel de meest succesvolle middeleeuwse band van deze tijd, zoals het programmaboekje ze omschrijft. Bestaand uit een orkest, koren, authentieke instrumenten en halfnaakte wildemannen haalt dit gezelschap alles uit de kast, qua spektakel en prettig-decoratieve kitsch. Al met al dus best interesant om een stukje van mee te pikken.
Maar daarna, zoals al gezegd, Opeth. Deze Zweedse metal band weet wat ‘herrie’ maken is. Leuke liedjes, goede interactie met het publiek en gewoon een verdomd strakke show maken dit tot een waar feest voor mijn oortjes.
Gezien de natte omstandigheden besluiten we daarna om eens een filmpje mee te pikken. Een tijdje droog zitten klinkt namelijk erg aantrekeklijk. Gelukkig kunnen we vrij snel binnenlopen bij Me and You and Everyone We Know. En zoals de traditie dicteerd hebben we ook deze Lowlands een perfecte neus voor übervage films. Voor de mensen die willen weten waar de film over gaat, daar ben ik zelf ook nog niet helemaal achter, al heb ik me er toch 1,5 uur mee kunnen vermaken.
Na de film besluiten we om deze Lowlands voortijdig af te sluiten. De regen begint namelijk erg irritant te worden, zeker gecombineerd met het feit dat het complete festivalterrein verdwenen is onder een dikke laag modder. Dus snel alles ingepakt, naar huis gecrossed en hier op zolder de tent weer opgezet om te drogen, waar hij weer netjes kan staan tot de volgende editie van Lowlands. (Wat dan mijn 10-jarig jubileum gaat worden!)
7 reacties 20 augustus 2006
