‘t Twiske
Afgelopen dinsdagavond Maaike een keertje meegesleept met geocachen, in de hoop dat ze het leuk zou vinden. Gezien het feit dat ik die avond de GPS (Global Positioning System) misschien maar 5 minuten zelf vast heb mogen houden, denk ik dat ze toch redelijk gegrepen werd door het geheel. 
Helaas De Grote Vliet niet op kunnen lossen, doordat ze stiekum meerdere bordjes neer hadden gezet, waardoor wij in de war raakten.
Dus woensdagavond in de herkansing. Nu in een keer naar de gezochte brug, maar daar aangekomen weer op een dood spoor zitten. Ergens onder die brug moeten cijfertjes staan, maar wij hebben ze niet kunnen vinden. Een toevallig passerend bootje heeft zelfs de onderkant van de brug voor ons nog even extra geinspecteerd, maar ook die konden niet veel vinden.
Uiteindelijk toch wel iets van getallen kunnen vinden, maar die verwezen ons terug naar de parkeerplaats en uit vorige cachelogs had ik vernomen dat dat niet de goede cijfers waren. Daarna maar even op de gok verdergelopen en wel een punt ontdekt wat zou kunnen voldoen aan het volgende punt, maar ondanks vrolijke schaapjes en het te water laten van Maaike niets kunnen vinden. Deze blijft dus helaas nog even op de ToDo lijst staan.
Aangezien ik donderdag en vrijdag andere verplichtingen had, de GPS aan Maaike uitgeleend, zodat deze een paar van de caches kon lopen die ik vorige week samen met Mača en Niels had gedaan in de omgeving van Hoorn. Dus tijdens mijn werk werd ik zo nu en dan wakker geSMSed met berichtjes als “GEVONDEN!!!”, waardoor in een rap tempo zowel De oude boomgaard als Als een paal boven water… aan het lijstje met haar successen toegevoegd konden worden.
Dus met de geur van success nog in de neus gisteren vertrokken naar ‘t Twiske, een recreatiegebied onder de rook van Amsterdam. Aangezien we onderweg echter langs Gas geven en wegwezen (II) en Amateur Astronomical Observatory – Vesta reden, beide caches die ik al gedaan had, kon ik het echter niet laten om daar even op de rem te trappen (wat nog best lastig was, aangezien Maaike reed) om met volle teugen leedvermaak Maaike die caches nog even te laten zoeken.
Gevolg hiervan was dat het al middag was geworden toen we aankwamen op ‘t Twiske. Flexibel als wij zijn dus besloten om eerst maar eens wat te gaan eten, voordat we aan ‘de marathon’ zouden beginnen. Dus op een gezellig schaduwrijk plekje de ‘picknickmand’ uitgepakt om onder het genot van de mooie omgeving en het warme weer de restjes die ik had ingeslagen voor mijn verjaardag vorige week op te peuzelen.
Maar dan wordt het toch tijd om op pad te gaan. Genietend van het uitzicht, wandelend van paddo naar paddo. Hier bleek echter dat ‘t Twiske een stuk minder bosrijk is als ik verwacht had en we hebben dus flinke stukken in de brandende zon gelopen. Ik vermoed dus ook dat Maaike en ik Murphy als ver familielid moeten hebben, want alleen wij zijn zo idioot om op een van de warmste dagen van het jaar zo’n stuk voor je plezier te gaan wandelen. Gelukkig konden we halverwege, met een klein stukje omlopen, in Den Ilp weer even bijtanken bij het cafe’tje daar. Vreemde mensen daar, maar wel erg lekkere ice-tea en rakketjes. Ook kon ik daar constateren dat ik de trotste bezitten was van mijn eerste blaar.
Daarna op voor de 2e helft. Dit stuk was gelukkig iets bosrijker, maar mijn grijze massa begon toch steeds meer te koken. (Dit is gelijk het bewijs dat er niet alleen maar zaagsel in zit, want zaagsel kookt niet 
) Tel daar bij op dat ik ondertussen niet meer op 1 maar op 5 blaren liep, dus bij de op 4 na laatste paddo zat ik er doorheen. Dus met Maaike (de onvermoeibare ) afgesproken dat zij de laatste paddo’s nog even zou lopen, terwijl ik naar het eet/drinktentje terug zou strompelen. En het was absoluut strompelen, want Maaike was maar 5 minuten later ter plekke als ik.
Aangezien het alweer etenstijd was, onze ‘picknickmand’ weer uitgepakt en onder het eten Maaike d’r nieuwe bikini kunnen bewonderen.
Toen kwam tevens het grote moment. Alle gedurende de dag gevonden getallen invullen in de tabel en kijken of er iets uit komt wat zou kunnen kloppen. Gelukkig zat er een soort controlemechanisme in de tabel ingebouwd, waardoor we 2 foutjes die we hadden gemaakt snel vonden en konden oplossen. De ene was in de cateogorie, ‘a horen en b opschrijven’ en de andere was in de categorie ‘is dit nu een 0 of een 6′. Maar daarna hadden we een nieuw coordinaat, wat op ongeveer 700 meter afstand lag, dus dat leek vrij hoopvol.
Daar aangekomen werd die hoop toch even wat minder, want het bleek dat de moeder van alle brandnetelstruiken had besloten om daar te gaan wonen. En korte broeken en rokken zijn niet echt geschikt voor dat soort evenementen. Dus Maaike terug om de auto op te halen, want daar lagen natuurlijk de truien/broeken/handschoenen in. Nu weet ik echter wel waar de term ‘Muisje op ramkoers’ vandaan komt.
Dus Maaike bood zich vrijwillig aan om het oerwoud te gaan trotseren, wat erg leuke foto’s, zoals degene hiernaast, oplevert. Wat wel weer een leuk contrast is met de foto hierboven. Voor de liefhebbers zijn hier meer foto’s te vinden. Maar het heeft gelukkig wel wat opgeleverd, want 5 minuten later hoortde ik uit het oerwoud een erg blije ‘Ik heb hem’ schallen, dus na heel veel bloed, zweet en tranen hebben we hem toch kunnen loggen. Wat toch wel een verdomd goed gevoel geeft.
Wat mij betreft heb ik een geweldige dag gehad en als iemand zou vragen of ik hem nog een keer zou lopen, zou ik ondanks de opgelopen blaren toch ja zeggen.
En aangezien ik het vermoeden heb dat ik nog wel vaker zal gaan bloggen over mijn/onze cache ervaringen heb ik gelijk maar een nieuwe blog-categorie ervoor in het leven geroepen.
2 reacties 22 juli 2006
