Archief voor juni, 2006
Vandaag en gisteren waren weer van die dagen waarop mij getoond werd, hoe mooi het leven van een rijksambtenaar toch wel niet is.
Het begon allemaal woensdagochtend, toen het netwerk uitviel en ik dus compleet niets nuttigs meer kon doen met uitzondering van het opruimen van mijn bureau. Op zich kwam dat wel mooi uit, want ik kon ondertussen niet meer zeggen wat voor kleur blad mijn burea had, door de hoeveelheid afgehandeld (=troep) en nog niet afgehandeld (=binnenkort troep) werk dat zich er in de loop der tijd op had verzameld. In zo’n geval zet je dus links naast je bureau een prullenbak en rechts naast je bureau een papierbak en ga je gewoon strategisch schuiven met spullen op je bureau. Het resultaat is dus weer een vrij leeg bureau en een hoop vreemde blikken van collega’s. 
Maar na het opruimen deed het netwerk het nog steeds niet. Dat was op zich ook wel te verwachten , want als we iets doen, dan doen we het goed. Dus na een rondje gebouw om te achterhalen wat er nu precies mis is (een switch-loop voor de nerds onder ons) en tegelijkertijd gezellig een praatjes maken met collega’s die je al tijden niet gesproken hebt, zit er toch echt niets anders op dan die grijze massa aan het werk te zetten met een uitdagend potje Minesweeper en Solitaire.
Gelukkig kwam het netwerk rond 15:30 weer op, waardoor ik nog snel even mijn mail kon lezen voordat het tijd was om te vertrekken naar mijn volgende afspraak. De projectleider van het project waar ik de afgelopen 1,5 jaar regelmatig voor heb gewerkt, had namelijk officieel het stokje overgegeven aan zijn opvolger en dat moest gevierd worden. Dus een groot deel van de projectgroep stapte in auto’s of op fietsen om zich te begeven naar het Caribean Beach Cafe in Hoek van Holland.
Daar aangekomen gezellig zo’n anderhalf uur op een lekker luie stoel op het teras aan het strand gezeten lekker zitten kletzen. onder het genot van enkele glazen Icetea in de brandende zon. Dat noem ik nu pas werken. Daarna met z’n allen aan tafel voor het eten. Meloen met Serranoham vooraf, een lekker stukje vlees (ben de naam even kwijt) in champignon-roomsaus als hoofdgerecht en als dessert citroenijs. En dit geheel afgesloten met een lekkere kop thee met honing. Al met al een erg lekkere en vooral gezellige avond die zeker voor herhaling vatbaar is.
Dan komen we aan bij de donderdag, ook wel vandaag genoemd. Vandaag zowaar nog nuttig werk verricht. Ik heb een handleiding gemaakt, zodat men de volgende keer zelf een database restore uit kan voeren van Tridion databases. Dit is op zich niet spannend, maar je moet het gewoon een keer gezien/gedaan hebben voordat je het begrijpt. Daar komt bij dat met de huidige opzet het ook mogelijk is om Tridion databases uit andere omgevingen te restoren. Zo kun je dus een Productie database teruzetten in Test of Ontwikkel.
Maar om klokslag 4 uur was het weer feest. Het was tijd voor de jaarlijkse BBQ. Dus gezellig met een heleboel collega’s uit de Haagse regio om een aantal grote BBQ’s (zelfservice) staan en langzaam je vlees zwart zien worden onder het genot van een drankje. Combineer dat met stralend mooi weer en een bedrijfsband die best leuk speelt en niet verkeerd is om naar te kijken en succes is bijna gegarandeerd.
Ik zat net in de auto op de terugweg en daar kwam de eerste zin van dit blogje bij me op. En ik ben het er nog steeds mee eens, dus ik ga dit blogje er ook maar mee afsluiten: Wat is het toch heerlijk om ambtenaar te zijn!
Toch nog even een kleine toevoeging: Ik wil Dominic bij deze nog even feliciteren met het behalen van zijn 70-316 examen.
29 juni 2006
Weer een week voorbij. Ik wilde afgelopen zaterdag al een blogje plaatsen, maar ondanks dat ik een relatief rustig weekend achter de rug heb, heb ik het voor mijn gevoel toch heel erg druk gehad. Maar onder het mom van «Beter laat dan nooit» alsnog het berichtje.
Afgelopen donderdag en vrijdag had ik weer twee dagen Coach cursus. Voor de mensen die het nog niet wisten, ik volg dus via mijn werk een cursus coaching bij Schouten en Nelissen. Een maand of 3 geleden werd er een mailtje de afdeling rondgestuurd door mijn manager, met daarin de vraag of er binnen onze afdeling nog mensen waren die daarvoor geïteresseerd waren. En vanuit mijn rol als opleidingscoördinator, alsmede het feit dat ik redelijk wat mensen op technisch gebied ondersteun leek me dat een nuttige toevoeging aan mijn gereedschapskistje.
De cursus zou uit 1 keer een halve dag introductie en dan 2 keer 2 dagen cursus bestaan. Bij de halve dag introductie kwam ik er echter al achter dat ik een heel ander beeld had van coaching (en dus de cursus) als dat zij hadden. Het blijkt dat wat ik onder coaching verstond eigenlijk mentoring genoemd wordt. Als we even kort door de bocht gaan zou je je dit kunnen voorstellen als een soort schaal. Op de extreem linkerkant staat mentoring, wat ongeveer inhoudt dat je kennis overdraagt op mensen. Op de extreem rechterkant staat therapie, wat ongeveer inhoudt dat je op zoek gaat naar de oorzaak van eventuele drempels om die daarna te verhelpen. Coaching zit daar precies tussen. Het is er dan ook op gericht om het zelflerend vermogen van mensen te stimuleren, zodat ze zelf kennis tot zich kunnen nemen en/of om hun eigen drempels heen kunnen werken.
Maar zoals gezegd, dus afgelopen donderdag en vrijdag de laatste van de 2 daagse sessies gehad. Ik heb er net als de vorige sessie erg veel van opgestoken. We hebben weer wat technieken geleerd die ik kan gebruiken tijdens het coachen, maar die ook in het dagelijks leven erg goed toe te passen zijn. En ik heb ook een heleboel over mezelf geleerd. Een hoop valkuilen gezien waar ik regelmatig weer in loop tijdens het coachen. Maar het belangrijkste is dat ik nu in ieder geval weet dat ik ze heb en er dus actief op kan letten om er niet in te trappen.
Een voorbeeldje daarvan is dat ik, zeker bij technisch inhoudelijk coachen, erg snel de neiging heb om te gaan adviseren, oftewel, mentoring. Terwijl het hele idee van coaching juist is dat de coachee alles zelf doet en ik hem alleen aan het denken zet, door vragen te stellen. Dit is dus ook gelijk een van de leerpunten die ik voor mezelf heb neergezet voor de komende periode, om hier actief op te gaan oefenen.
Wat ik echter wel leuk vond om te leren was de zogenaamde Roos van Leary, vernoemd naar de psycholoog Timothy Leary. Hij heeft in 1957 een model ontworpen waarmee je letterlijk in kaart kunt brengen vanuit welke houding je in een bepaalde situatie reageert. De Roos van Leary laat vervolgens ook zien welke andere reacties je zou kunnen geven. En als je inzicht hebt in de gedragsmogelijkheden, dan kun je gedrag bewust kiezen en inzetten om de communicatie beter te laten verlopen. Ze zeggen niet voor niets: Gedrag lokt gedrag uit.
Ik heb natuurlijk nog veel meer nuttige dingen geleerd, maar die ga ik hier lekker niet verklappen, anders kan ik ze niet meer tegen jullie gebruiken. 
En alhoewel de kans klein is dat ze het lezen, wil ik bij deze toch Petra en Anje-Marijcke hartstikke bedanken voor een erg leuke en nuttige cursus. Ik weet nog niet of coaching binnen mijn werk ook realiseerbaar gaat worden, maar ik zal er in mijn dagelijks leven zeker veelvuldig gebruik van gaan maken.
26 juni 2006
Vandaag weer eens een film, of eigenlijk moet ik documentaire zeggen, gekeken. En dan wel de uit 2005 stammende documentaire Metal: A Headbangers Journey.
Ik had hem al een tijdje liggen, maar kon me er nooit echt toe zetten om hem te gaan kijken, want documentaires hebben de nare eigenschap dat ze regelmatig nogal saai en langdradig zijn.
Gelukkig had ik het bij deze documentaire erg mis. Wat eigenlijk ook wel blijkt uit de score van 8.0.
In deze film (documentaire is te veel typen, dus ik schakel weer over op het woord film ) gaat de 30 jarige metalhead en antropoloog Sam Dunn op zoek naar de verschillende facetten van de metal muziek en de cultuur daar omheen. Hij doet dit door middel van interviews met fans, groupies, experts en natuurlijk de leden van verschillende metal bands, zoals Ronnie James Dio, Alice Cooper, Lemmy en Bruce Dickinson, doorspekt met stukje goed en vooral harde muziek. .
Hij begint met het zoeken naar de oorsprong van metal. De samensmelting van rock en blues, met een op drums en gitaar gericht geluid. Om vervolgens langzaam wat dieper in te gaan op de verschillende subgenres die er in de loop der jaren binnen metal zijn ontstaan. Zoals bijvoorbeeld Glam metal, Trash metal en Black metal.
Ook maakt hij zijstapjes naar het feit dat de metal wereld van oudsher eigenlijk een mannenwereldje is geweest, waar langzamerhand verandering in begint te komen, bij zowel de fans, als ook bij de bands zelf. Waarvan Arch Enemy een van de bekendere is.
En natuurlijk mag in een documentaire over metal niet de eeuwige strijd met de kerk ontbreken. Al moet ik zeggen dat dat meer de strijd is van de kerk tegen metal, dan andersom. En dat voor een geloof dat naastenliefde predikt…
Mijn eindconclusie is dat het een film is die absoluut de moeite waard is om een keertje te kijken. Voor de headbangers onder ons is het een feest van herkenning en voor anderen is het een goed beeld van de wereld waar ik, en velen anderen, zich thuis in voelen.
18 juni 2006
Vorige bericht
