Eire at the Top
Vandaag werd weer het jaarlijkse Ierse folkfestival Eire at the Top gehouden in Enkhuizen. Wat ooit begonnen is als een vijfjarig verjaardagsfeestje van Airiesjkwair, het Ierse koor uit Enkhuizen is ondertussen uitgegroeid tot een echt Iers folkfestival, wat al aan zijn 10e jaargang bezig is. Ook dit jaar is er weer een middagvullend programma met een aantal bands en een stel kraampjes waar de gemiddelde Celtic fanaat zich weer arm kan kopen.
Dus ook ik vertrok net na het middaguur met de trein naar het verre Enkhuizen, met een rugzakje met daarin mijn camera en een regenjas, want het blijft tenslotte Nederland. In Enkhuizen aangekomen wandel ik op mijn gemakje naar de Drommedaris, onderdeel van de oude verdedigingswerken van de stad. Onder de poort door naar ‘t Landje van Top, het festivalterrein. Omdat ik thuis weinig tijd had om te lunchen, haal ik die schade hier dan maar weer in, met een hoeveelheid zeer toepasselijke scones en muffins. Het festival wordt feestelijk geopend door de burgemeester, mede omdat Enkhuizen dit jaar ook 650 jaar stadrechten heeft, en het festival gaat dan ook echt van start.
Dan begint het eerste optreden door Bert Pfeiffer. Hij was degene die bij de oprichting van Airiesjkwair de dirigent/arangeur van het koor was, maar ook zelf een aardig deuntje op zijn gitaar kan spelen. Ik weet echter niet waar het door komt, maar ondanks dat hij leuk/goed zong en ook aardige liedjes had kon ik niet echt onder de indruk van hem raken.
Na hem treed het koor Airiesjkwair op. En ter gelegenheid van het tienjarrig jubileum van het festival is de oude garde van die tijd, onder leiding van Bert Pfeiffer, weer eens bij elkaar getrommeld om een stukje van hun euvre te spelen. Vervolgens doen ze dan een nummertje samen met de huidige bezetting. Waarna die huidige bezetting nog een aantal nummertjes uit hun euvre spelen, onder leiding van Ruwald Diderich. Normaliter ben ik niet echt een fan van koren, maar het is frappant wat je er nog van kunt maken door er een Iers sausje overheen te gieten. Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik het ‘oude’ koor stukken beter vond als het ‘nieuwe’ koor.
Vervolgens staat Fling op het menu. Ik had nog nooit van ze gehoord en was dus erg benieuwd. Er waren nogal wat problemen tijdens de soundcheck en dat was ook tijdens het optreden nog goed te merken, want er moest tussendoor ook nog wel wat afgesteld worden en zo nu en dan ging de apparatuur ‘meezingen’. Dit mocht echter de pret niet drukken, want ik heb toch enorm kunnen genieten van hun muziek, Vooral de zang van Annemarie was erg mooi. Ik ben bang dat ik dus weer een CD op mijn verlanglijstje kan zetten.
Vlak na dit optreden kom ik een paar Duitse touristen tegen, die het spoor een beetje bijster zijn. Ze hadden toch echt het idee dat ze in Nederland op vakantie waren en snappen dus niet helemaal waar ze nu in beland zijn tijdens het bezichtigen van de Drommedaris. Leedvermaak blijft gewoon leuk. 
Na Fling krijgen we Rapalje. Ik heb deze heren vorig jaar in de schouwburg van Amstelveen gezien, dus ik wist enigszinds wat ik kon verwachten. En ik werd dan ook niet teleurgesteld. Vooral hun cover van The Crown & The Ring van Manowar is erg leuk. Nu hoort hardrock niet echt op een Iers festival, maar het gegeven excuus “als je een rok draagt, moet je ook rock spelen” is eigenlijk best logisch als het gegeven wordt door een stelletje kilt dragers. En vervolgens gaan ze vloeiend over in het volgende nummer, Drunken Sailor, met een metal intro, inclusief grunts, om dan langzaam weer over te gaan op het keltische repertoir.
Als laatste op de dag treed Knijn op. Ook hier had ik vantevoren nog nooit iets van gehoord en gezien de ‘rare’ instrumenten die het podium opgedragen worden ben ik ook weer erg benieuwd. Het lijkt wel of ze een heleboel instrumenten bij elkaar gebonden hebben, waardoor ze door een man tegelijkertijd te bespelen zijn. Vooral eentje in de form van een fietsstuur ziet er erg komisch uit. Helaas is ook hier het geluid erg slecht en in tegenstelling tot bij Fling kan de muziek mij deze keer niet genoeg boeien om tot het einde te blijven luisteren.
Dus nog even snel wat inkopen doen, waaronder het ‘verplichte’ festivalshirt, een DVD van de nieuwe show van Michael Flatley genaamd Celtic Tiger en nog een of ander spannend leesboek met een Ierse achtergrond. Dan snel richting het station om de meute voor te zijn en nog net de trein te halen.
Al met al vond ik het een erg geslaagde dag, al was de geluidskwaliteit nou niet echt denderend. Met uitzondering van Rapalje, maar dat komt misschien omdat die hun eigen apparatuur meegenomen hadden.
De rest van de foto’s evenals de grote versies van de foto’s hierboven zijn zoals gewoonlijk weer hier te vinden.
4 reacties 27 mei 2006
