Nazgul

Oink

19 mei 2006

Vandaag weer eens naar de boerderij geweest. Mijn moeder ‘werkt’ 2 dagen per week op deze zorgboerderij en zo nu en dan ga ik dus wel eens mee, want zelfs een nerd als ik kan een dagje in de ‘vrije natuur’ best appreciëren.
Daar komt bij dat de boer, Jaap, tevens ook mijn aardrijkskunde leraar is geweest het eerste jaar op de Copernicus. Zo zie je maar dat de wereld best klein is.

Dus vanochtend op een onchristelijk tijdstip voor een vrije dag op pad naar Middelie, via Purmerend, want ik moest eerst mijn moeder ophalen. Al bij het verlaten van Hoorn had ik er eigenlijk al helemaal geen zin meer in, want het water kwam echt met bakken tegelijkertijd uit de lucht en weides staan nou niet echt bekend om hun afdakjes. Tel daarbij op dat door de regen ik zelfs op een normaliter rustige vrijdag ernstig in de file stond, dus mijn humeur was gezet.

Gelukkig wel ruim op tijd bij mijn moeder en terwijl we stonden te wachten op Diane werd het zelfs gewoon droog! Dus weer de auto in en het laatste stukje naar de boerderij. Daar aangekomen mezelf even compleet omgekleed (lees: laarzen aangetrokken) en de schuur in om te kijken bij de biggetjes en lammetjes. Weg slechte humeur… Wat zijn dat leuke beestjes.

En dan is het tijd om aan het werk te gaan. Onze eerste klus is het verhuizen van een kudde schapen (en de geit met haar 2 jongen) van het ene weiland naar het andere weiland, waarbij we ze tussendoor door een voettenbad heen leiden om hun hoeven te ontsmetten. Daar blijkt ook maar weer hoe koppig geiten kunnen zijn, want Claire wilde hoe dan ook niet door dat voetenbad, wat er op neer kwam dat ze dus met wat hulp van Jaap bijna ondersteboven door dat badje heen ging. Daarna dus de schapen naar hun nieuwe wei, met vers gras, blijkt dat we oppeend de geiten missen. Na het voetenbad hebben die dus de openstaande staldeur gevonden en zijn die lekker binnen aan het spelen, schuilend voor de mogelijke regen. Wat dat betreft lijken ze wel wat op mij. En daarna is het tijd voor koffie, want ook al ben ik vrij, ik blijf een ambtenaar.

Na de koffie is het tijd om zand te kruien. Jaap is bezig om zelf een kleine kas te bouwen en daar moet ook wat bestrating voor aangelegd gaan worden. En de basis van elke bestrating is zand. Een hele hoop zand. Gelukkig is het een lange-termijn project en doen we dus maar een paar kruiwagens per keer. En natuurlijk heb ik weer net de kruiwagen te pakken waarvan de voet verbogen is waardoor ie bij het minste geringste omvalt. Ik heb dus 1,5 keer zo veel staan scheppen, terwijl ik evenveel zand als de rest heb vervoerd.

Dan zijn er problemen met een verlengsnoer. Om de een of andere reden willen er geen stekkers meer in. Het blijkt dat er een soort van kindersluiting in zit, zodat die zich niet kunnen electrocuteren. Alleen is door de tand des tijds het nu een ook sluiting voor volwassenen geworden, omdat de veiligheidspalletjes gewoon muurvast zitten. Dan maar proberen die palletjes eruit te boren met een accuboor. Palletjes weg en proberen, resultaat: Ik weet nu waar de aardlekschakelaar van de stall zit.

Tijd voor de lunch. Het heeft toch wel wat om met een groep mensen gezellig met zijn allen aan tafel te eten. Het geeft echt zo’n familie gevoel. Tenminste, ik vermoed dat dat zo voelt, want ik heb nooit een echt grote familie gehad thuis.

‘s Middags aan de slag met de biggetjes. Ze hebben 2 varkens, welke beide biggetjes hebben. Nu wilden ze als experiment het hek tussen de varkens weghalen, om te zien hoe de biggetjes op elkaar zouden reageren. Het hek was echter nog niet weg of alle biggetjes van de ene kant zette een sprintje in naar de andere kant, want daar was eten.

Conclusie: Hek toch maar weer terug, want de week jongere biggetjes komen nu dus niet meer aan eten toe, want ze worden weggedrukt door de grotere biggetjes. En dan natuurlijk de grote puzzel, welk biggetje hoort nu ook al weer waar?

De rest van de middag besteed aan het maken van wat foto’s, inclusief het verplichte zelfportret. Voor de liefhebber zijn ze hier te vinden, evenals grotere versies van de foto’s hierboven.

Hmmm… Ik dacht even, ik maak een kort blog-postje, maar ik heb toch iets meer getypt dan de planning was. Dus genoeg voor nu, tot de volgende keer.

Bericht geplaatst in: Ikke