Archief voor mei, 2006
Slippen is leuk. Maar dan wel op een speciaal geprepareerde baan. Als het je op de snelweg gebeurd is het wat minder grappig. Om die reden heb ik vandaag dan ook meegedaan aan een anti-slip cursus bij Traffic Control in Moordrecht (vlak bij Gouda), georganiseerd door de personeelsvereniging van mijn werk.
De dag bestond uit een 3-tal onderdelen, namelijk 2 uur slippen, 1 uur ongevallensimulator en 1 uur CBR theorie-examen. Gevolgd door een kleine borrel. De groep bestond uit 28 man en werdt dus opgesplitst in 2 groepen van 14. De eerste groep begon met slippen, gevolgd door de rest. De andere groep ging eerst de rest doen alvorens te gaan slippen. En ik zat in die andere groep. 
Dus om te beginnen de ongevallensimulator. Dat is een auto die ze vakkundig ‘gesloopt’ hebben, zodat ze hem heel gemakkelijk op zijn kop kunnen zetten, met jou erin. En dan is het natuurlijk de kunst om jezelf uit de gordels te krijgen en daarna de auto te verlaten. Ik kan je vertellen dat het eigenlijk heel simpel is als je de trucjes kent, maar het zijn wel van die trucjes waar ik niet snel uit mezelf opgekomen zou zijn. Wat ik echter wel met zekerheid kan zeggen is dat zo op je kop door een auto heen ‘stuiteren’ funest is voor je kapsel, want mijn haar elastiekje heeft het ongeval niet overleeft. :’(
Daarna dus het CBR theorie-examen. Er werd ons vantevoren al verteld dat van de ongeveer 1000 man die dit jaar al bij hun voor de lol zo’n examen hebben gedaan er ongeveer 2% is die slaagt. Geeft op zich wel een goed gevoel, want je weet dat de rest dus net zo hard gaat zakken als jij.
Het typische aan zo’n examen is altijd dat ze juist de dingen vragen die je in het dagelijkse leven bijna nooit tegen komt, zoals:
- Wat is de minimale profieldiepte van je autobanden?
- Wat is de minimumsnelheid die een voertuig moet kunnen rijden om op de autoweg te mogen?
- Als je een fiets achterop hebt, hoeveel centimeter mag deze dan aan beide kanten maximaal uitsteken?
Hieruit kun je dus gelijk al concluderen dat ik het natuurlijk niet gehaald heb. Al zat ik met mijn 15 fout netjes in de middenmoot! Wat eigenlijk toch wel heel ernstig is als 15 de middenmoot is.
Maar daarna mochten we eindelijk weer even echt aan de bak. We mochten slippen. Eerst een kort theorie verhaaltje en daarna snel naar buiten. De groep werd verdeeld over een aantal auto’s. Overal 3 personen, behalve de auto waar ik in zat, want daar zaten we met zijn tweeën. Dus lekker meer rondjes per persoon dan de andere auto’s.
Dus lekker veel noodstops maken, slippen, ontwijken, tegensturen en ga zo maar door, zowel op gewoon asfalt als op de gladde baan. Al kwamen hier wel ernstig mijn vrouwelijke genen naar boven, want als de instructeur riep “Uitwijken! Links!” dan stuurde ik natuurlijk braaf naar rechts. Om de een of andere manier kan ik mijn links en rechts maar niet uit elkaar houden. Volgens de instructeur gebeurde dit hem wel vaker, voornamelijk bij vrouwen. En bij vrouwen was hij daarom maar overgegaan op wijzen ipv links of rechts roepen. En gezien mijn staart kwam ik qua uiterlijk dicht genoeg in de buurt van een vrouw, dus ging hij die methode ook maar toepassen bij mij. En daarna werd links dus ook inderdaad links en rechts ook echt rechts.
Voordeel was wel dat de instructeur gewoon naast me zat, dus als hij links riep en ik rechts ging, dan viel dat de rest helemaal niet op, want die gingen er van uit dat de instructeur dan dus blijkbaar rechts geroepen had. Met uitzondering van mijn mede-passagier weet niemand dit dus, dus mijn imago is nog ongeschonden. 
En toen was het tijd om te borrelen. Lekker onder het genot van een stapel bittergarnituur nakwekken over de geslaagde dag. Al begon ik tijdens die borrel wel last te krijgen van spierpijn in mijn nek. En dan ook precies in een stapeltje spieren waarvan ik het bestaan nog niet wist. Ik heb wel eerder spierpijn in mijn nek gehad, maar dat waren toch andere spieren. (Headbangen is ook niet zonder gevaar ) Bij deze wil ik dus die nieuwe en op het ogenblik erg irritante spieren ook de naam Slip-Nekspieren geven.
Al met al een erg geslaagde dag. Ik heb een hoop geleerd en een hoop lol gehad. En ik kan iedereen dan ook van harte aanraden om een keer zo’n cursus te volgen. Al doe je het niet voor de lol, doe het dan wel voor je eigen veiligheid onderweg.
Voor de geïnteresseerden, de antwoorden op die theorie vragen zijn respectievelijk: 1,6 mm, 50 km/u en 20 cm. Antwoorde die ik nu niet snel meer zal vergeten…
31 mei 2006
Vandaag werd weer het jaarlijkse Ierse folkfestival Eire at the Top gehouden in Enkhuizen. Wat ooit begonnen is als een vijfjarig verjaardagsfeestje van Airiesjkwair, het Ierse koor uit Enkhuizen is ondertussen uitgegroeid tot een echt Iers folkfestival, wat al aan zijn 10e jaargang bezig is. Ook dit jaar is er weer een middagvullend programma met een aantal bands en een stel kraampjes waar de gemiddelde Celtic fanaat zich weer arm kan kopen.
Dus ook ik vertrok net na het middaguur met de trein naar het verre Enkhuizen, met een rugzakje met daarin mijn camera en een regenjas, want het blijft tenslotte Nederland. In Enkhuizen aangekomen wandel ik op mijn gemakje naar de Drommedaris, onderdeel van de oude verdedigingswerken van de stad. Onder de poort door naar ‘t Landje van Top, het festivalterrein. Omdat ik thuis weinig tijd had om te lunchen, haal ik die schade hier dan maar weer in, met een hoeveelheid zeer toepasselijke scones en muffins. Het festival wordt feestelijk geopend door de burgemeester, mede omdat Enkhuizen dit jaar ook 650 jaar stadrechten heeft, en het festival gaat dan ook echt van start.
Dan begint het eerste optreden door Bert Pfeiffer. Hij was degene die bij de oprichting van Airiesjkwair de dirigent/arangeur van het koor was, maar ook zelf een aardig deuntje op zijn gitaar kan spelen. Ik weet echter niet waar het door komt, maar ondanks dat hij leuk/goed zong en ook aardige liedjes had kon ik niet echt onder de indruk van hem raken.
Na hem treed het koor Airiesjkwair op. En ter gelegenheid van het tienjarrig jubileum van het festival is de oude garde van die tijd, onder leiding van Bert Pfeiffer, weer eens bij elkaar getrommeld om een stukje van hun euvre te spelen. Vervolgens doen ze dan een nummertje samen met de huidige bezetting. Waarna die huidige bezetting nog een aantal nummertjes uit hun euvre spelen, onder leiding van Ruwald Diderich. Normaliter ben ik niet echt een fan van koren, maar het is frappant wat je er nog van kunt maken door er een Iers sausje overheen te gieten. Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik het ‘oude’ koor stukken beter vond als het ‘nieuwe’ koor.
Vervolgens staat Fling op het menu. Ik had nog nooit van ze gehoord en was dus erg benieuwd. Er waren nogal wat problemen tijdens de soundcheck en dat was ook tijdens het optreden nog goed te merken, want er moest tussendoor ook nog wel wat afgesteld worden en zo nu en dan ging de apparatuur ‘meezingen’. Dit mocht echter de pret niet drukken, want ik heb toch enorm kunnen genieten van hun muziek, Vooral de zang van Annemarie was erg mooi. Ik ben bang dat ik dus weer een CD op mijn verlanglijstje kan zetten.
Vlak na dit optreden kom ik een paar Duitse touristen tegen, die het spoor een beetje bijster zijn. Ze hadden toch echt het idee dat ze in Nederland op vakantie waren en snappen dus niet helemaal waar ze nu in beland zijn tijdens het bezichtigen van de Drommedaris. Leedvermaak blijft gewoon leuk.
Na Fling krijgen we Rapalje. Ik heb deze heren vorig jaar in de schouwburg van Amstelveen gezien, dus ik wist enigszinds wat ik kon verwachten. En ik werd dan ook niet teleurgesteld. Vooral hun cover van The Crown & The Ring van Manowar is erg leuk. Nu hoort hardrock niet echt op een Iers festival, maar het gegeven excuus “als je een rok draagt, moet je ook rock spelen” is eigenlijk best logisch als het gegeven wordt door een stelletje kilt dragers. En vervolgens gaan ze vloeiend over in het volgende nummer, Drunken Sailor, met een metal intro, inclusief grunts, om dan langzaam weer over te gaan op het keltische repertoir.
Als laatste op de dag treed Knijn op. Ook hier had ik vantevoren nog nooit iets van gehoord en gezien de ‘rare’ instrumenten die het podium opgedragen worden ben ik ook weer erg benieuwd. Het lijkt wel of ze een heleboel instrumenten bij elkaar gebonden hebben, waardoor ze door een man tegelijkertijd te bespelen zijn. Vooral eentje in de form van een fietsstuur ziet er erg komisch uit. Helaas is ook hier het geluid erg slecht en in tegenstelling tot bij Fling kan de muziek mij deze keer niet genoeg boeien om tot het einde te blijven luisteren.
Dus nog even snel wat inkopen doen, waaronder het ‘verplichte’ festivalshirt, een DVD van de nieuwe show van Michael Flatley genaamd Celtic Tiger en nog een of ander spannend leesboek met een Ierse achtergrond. Dan snel richting het station om de meute voor te zijn en nog net de trein te halen.
Al met al vond ik het een erg geslaagde dag, al was de geluidskwaliteit nou niet echt denderend. Met uitzondering van Rapalje, maar dat komt misschien omdat die hun eigen apparatuur meegenomen hadden.
De rest van de foto’s evenals de grote versies van de foto’s hierboven zijn zoals gewoonlijk weer hier te vinden.
27 mei 2006
De meeste van jullie kennen wel het klassieke Sierra spel The Incredible Machine. En waarschijnlijk hebben jullie net als ik ooit wel eens met het idee lopen spelen om zelf zoiets te bouwen. Helaas staan dingen als een ‘leven’ en mogelijk nogal vreemde blikken van ouders / kenissen / vrienden / familie / … in de weg om dit soort dingen ook daadwerkelijk eens te doen.
Gelukkig kun je er echter altijd op vertrouwen dat er ergens op deze aardbol iemand rond loopt die daar geen last van heeft. In dit geval is het dus een groepje Japanners, die voor een aflevering van Bleach een filmpje maakten, wat daarna door een Jappanse release groep genaamd Dattebayo online is gegooid.
Het nadeel is wel dat die laatsen er ook een vaag manga-rock nummertje voor geplaats hebben, dus ik raad je aan de eerste 1,5 minuut met je boxjes uit te kijken. Tevens zit er halverwege een stukje met Jappaners die een vaag dansje uitvoeren, waar je eigenlijk toch wel om moet lachen. Ik ben nog op zoek naar een versie zonder die extra’s, maar kan tot nu toe helaas niets vinden. 
Voor de mensen die zich afvragen wat ze nu de hele tijd roepen/wat er elke keer staat: Dat is Pitagora Souchi en dat betekend zoiets als Pythagorean Apparatuses, bij ons beter bekend onder de naam Rube Goldberg machines.
En voor de mensen die nu met smart terugdenken aan die goede oude tijd. Hier kun je online een soortgelijk spelletje spelen.
Met dank aan Sanne voor de link naar het filmpje op Flabber.nl.
25 mei 2006
Vorige bericht
